ESTİ NESİM-İ NEWBAHAR

ıslak ölümler

2012-01-24T13:27:00.000-08:00

Yağmur yağıyordu şehrime, kaldırımların yalancı

şahitliğinde... Adımlar can çekişiyordu ıslak ıslak.

Mahşer yerine dönmüş bu kalabalık,

nerdeysem bul beni, nerdeysek bul bizi.

Tozuyordu ortalık, topraktan boyumca ayrılık fermanı

geçiyordu. Okudukça uzuyordu yollar, uzadıkça

dönen olmuyordu.

Bir firari seferdeydi sanki millet.

Herkesin bildiği lakin bildiklerini azat ettiği hükümsüz

kelimeler geçiyordu akıllardan.

uzatmadan, kısaca!

2011-12-30T06:50:00.000-08:00

Senenin son yazısını yazayım dedim. Olağan meşguliyetler artıp, şiirlerim beni terkettiğinden beri uğramıyorum evime.
Ah o meşguliyetler, ah o kedicikler, ah o çocuklar...
Sitemde bazı dostlar uğramıyorum diye. Bu sene ya ben kendimi buldum ya da kaybettim. Geçen senelerde ne kadar boşmuşum desemde o boşluklarda hep ben şiir olmuşum. Sanırım şimdi daha çok özledim şiir dediğim düşüncelerimi.
Neden şiirsiz kaldım? blogsuz, blogdaki dostlarsız... Dostlarımı burda bırakmışım. Sahi biz tanışalı kaç yıl oldu? Mynet blogdan bu yana kaç kişi doldurdu hayatımı?
Hepiniz ne kadar özelsiniz.
Ay 1 dediği zaman yarin izzne gelmesine tam 15 gün kalacak. Ve biz görüşmeyeli 6 ay. Ne kadar uzun bir süre.
Masaüstü bilgisayar sizlere ömür. Şimdi benimde laptopişim var. Alışmak zor buna, keyfi yok tuşlara dokunmanın. Belki o yüzden uğramıyorum. Belki!...
Uzatmadan kısaca demiştim ya! Haydi Newbahar bitir artık, uzatma.

HERKESE 2012 YILININ ESKİYEN YILDAN DAHA GÜZEL, DAHA HUZURLU, DAHA SAĞLIKLI GÜNLER GETİRMESİ TEMENNİSİYLE, YENİ YILINIZ KUTLU OLSUN.

NEWBAHARCA

2011-12-12T10:29:00.000-08:00

Geçen yılbaşında yalnız olmayı seçmiştim. Aslında tüm akrabalar burada iken, anam babam yakınımda iken hepsini başıma toplayıp kalabalık bir yılbaşı akşamı geçirebilirdim.
Çocuklarımla baş başa geçirmeyi istedim ve küçük bir yalanla milletin bende toplanma hevesini iptal ettim. ''Oğluşun arkadaşları gelecek''
Bu sene bundan kaçış yok sanırım. Oysa yine benim yılbaşı yalnızlığına ihtiyacım var.
8 veya 9 yaşlarında iken, saatler tam gece yarısı olmadan deli gibi çarpım tablosunu çalışır, bir kaç problem çözmeden girmezdim yeni yıla. Nasıl girersen öyle olurmuş/muş ya bende matematiğim süper olsun isterdim tüm sene boyunca. Olmayınca olmuyor işte!
Bir yılbaşında dedem vefat etti. Gurbette olunca yasını dahi tutamadım dedemin. Çoğu yılbaşı akşamı eşimin görevi oldu ve ben hep yalnızdım.
Büyüdükçe, çocukken eve gelen misafirlerin ve gece yarısı çıkacak dansözün bir etkisi kalmıyor ve anlıyorsun tıpkı bayramlar gibi yılbaşı akşamlarının da çocuklukta kaldığını...
Geçen yılbaşında ülkemizi kötü günler bekliyor demiştim. Bu seneden daha kötü bir sene geçireceğiz demiştim. Öylede oldu. Kimin işleri yolunda gitti ki? Ülkemizde buna dahil.
Bu yaşlı senenin en büyük getirisi hasretlik oldu. İlk defa canözümden bu kadar uzun ayrı kaldım. Gönderdiğim şiiri beğenip okumam için alzhemier derneğine davet edildim, okulun şiir dinletisinde bir veli olarak şiirimi okudum ve araya kaynayıp pek çok şiir gönüllü arasında, Şiirsel Düşler adlı şiir antolojisinde şiirlerim yayınlandı. Kitabı okula götürüp kütüphaneye bağışlamam ayrı bir havaydı:)
Ben bir veliydim, anneydim... Hemde çocuklarıyla ilgili, okulda faal, idare ve öğretmenlerle muhabbeti olan bir veli. Ve çocuklarımın bu sene içinde gösterdikleri başarı paha biçilemez.
Sıkıntılı günlerin ardından oğluş emeğinin karşılığını aldı ve artık fen lisesi öğrencisi. Ufaklık ise çoktan aştı kendini, her okul çıkışında onunla ilgili övgüler duymak hoşuma gidiyor.
Bomboş geçen ve canözümsüz geçen koca bir yaz tatili...
Hiç birşey anlamadık, ne Ramazan ayından ne bayramlarından.
Bu eskiyen sene Ramazan ayında bana iki tane kedicik hediye etti. Onları çöpten bulduğumda yürüyemiyorlardı ve beslenemiyorlardı. Şimdi evde koşturup, oynuyorlar. Nasıl büyüttüm onları hala şaşıyorum kendime.
Yeni yıla girince Canözüme kavuşmaya 7 ay kalacak. İnşallah sağ salim döner. Şimdi izne gelmesine 1 ay kaldı. Çocuklarda, bende çok özledik.

Vakitsizlikler içinde vakit öyle hızlı geçiyor ki!

BAYRAMDAN BERİ ÇİÇEK AÇIYORUZ!

2011-11-22T15:28:00.000-08:00

Bayramda ufaklığın su çiçeği olmasının ardından şimdide abicik su çiçeği çıkartıyor.
Aynı evin içinde bulaşmaması imkansız olan çiçekler nihayet liseli oğluma tam da sınav yoğunluğunun olduğu zamanda açtı.

Yaşı biraz daha büyük olduğu için bu durum onu fazla etkiledi. Yüzü, vücudu her yeri su dolu kabarcıklar içinde.

Elimden bişey gelmiyor onu yatıştırmaktan ve geçecek annem demekten başka. Okula gidemiyor, dershaneye gidemiyor ve hastalığı atlattığı andan itibaren daha fazla gayret gösterip ders çalışması, sınavlara hazırlanması gerekiyor.

Bende çok yoruldum ve bu çiçek tarlası canımı çok sıktı. Offff of!

Kediciklerime nihayet parazit aşılarını dün yaptırdım. Şimdi gönül rahatlığıyla öpüyorum onları. Onlarda olmasa oynatmaya az kalacak!

Cumartesi günüde kuduz aşılarını ve daha sonrada karma aşılarını yaptıracağım.

Yari çok özledim. Gelmesine 2 ay var daha. Nasıl geçecek bu iki ay bilemiyorum. Allahım ne olur biraz daha sabır...

NEWBAHARCA

2011-11-12T14:30:00.000-08:00

Karanlık bir acı ağrı göğsüme saplanır.

Geleceği görmeyen

gözlerim, geçmişin düğüm olmuş yıllarını çözmeye çalışır.

Ben dönerim, yıllar dolanır birbirine.

Karman çorman

bir mazi bırakır bu günüme.

NEWBAHARCA

2011-10-17T15:33:00.000-07:00

Hafta içi misafir kabul etmemeliydim!
Şimdi geç yattığıma mı yanayım, evin darmadağın oluşuna mı, hala hazırda dağ gibi ütülenmeyi bekleyen giysiler oluşuna mı ve tüm bu yorgunluğun üzerine, tüm gün uykusuzluk çekeceğime mi?
Bu akşam oğluşun ödevleriyle ilgilenemedim. Eeee misafir ağırlamak kolay mı? aldı Newbahar'ı bir telaş. Aslında pratiğimdir ev işlerinde ama hep iki ayağım bi pabuca girer.
Dün rüyamda Karamel'in öldüğüne şahit olup ağladım. Sonra sesime uyandım. Sonraki uykuya dalışımda yine ölüyordu Karamel. Benim sarı kediciğim.
Epey büyüdüler, her yere tırmanır oldular ve benim her yerim çizikler içinde. Mutfakta bulmaya görsünler beni:) Karamel ağaca tırmanır gibi ayaklarımdan omzuma kadar, Kontes ise taburenin üzerinden hooop belime sıçrayarak omzumdaki yerini alıyor. Ne zevk alıyorlar benimle iş yapmaktan anlamıyorum.
''Haydi koş koş!'' dememle mama tabaklarının önündeler. Ha birde omzumdan inmelerini istediğimde ''atla'' diyorum iniyorlar. :))
İsimlerini çağırınca geliyorlar ve kaloriferin yanmasıyla peteklerin üzerinde uykuya dalıyorlar.
İnsana terapi gibiler, beni dinlendiriyorlar. Onların oynamaları, kuma gidip tuvaletlerini yapmaları, temizlenmeleri beni şenlendiriyor.
Karamel hala parmağımı emmeyi bırakmadı ve kusması azalsa da bir türlü tam iyileşemedi. Parazit düşürücü ialçlar verdiğim gün Kontes (sağlıklı kedicik) uzunca bir parazit düşürdü. Ben ve çocuklarda parazit ilacından kullandık, ne olur ne olmaz di mi? :))
Bu kışı onlarla geçireceğim. Bırakmaya niyetim yok. Zaten kimse onlara benim kadar iyi bakamaz.
Şimdi uyumalıyım. Doğu karışık, memleket karışık. Yari özledim lakin taaaaaaa Ocak sonu gelecek.
Uyumak derken aklıma takılıp uykuya dalmamı engelleyen şeyleri nasılda yazıverdim.
Ama ben uyumalıyım..
Saat 7'de uyanıp oğluşu okula göndermeliyim. Ufaklığın 10'da folklör kursu var. O yok iken evi iyice toparlarım.
Offf öğretmen çok ödev veriyor ya! insaf zaten akşam 18'de çıkıyorlar. İki saat dinlenmeden sonra saat 24'e kadar ödev yaptı kuzum.
Haydi Newbahar, uyu artıııkkk!

NEWBAHARCA

2011-09-25T00:51:00.000-07:00

Eve dönmüşsün...

Sokakların tozuyla yıkanmış elbiselerin.

Birde alın teri karışmış bu toza,

çıkmaz artık üzerinden bu emeklerin.

Yorulmuşsun...

Yorgunluğuna uzanmış tüm günün hikayesi.

Taka-tuk, taka-tuk sesleri karışmış anlatıyor hikayeni.

Gitmez artık bu sesler kulağından.

Ellerin nasıra tutunmuş kalem yerine çocuk!

Bitmez bilirim senin bu hikayen,

Hikayene karışır tüm boyanacak kunduralar,

kunduralara çarpan bir yürek birde ayak sesleri.

KIZLARIM...

2011-09-22T13:40:00.000-07:00

UYUYAN GÜZELLER KARAMEL VE KONTES

2011-09-03T15:54:00.000-07:00

Candan Erçetin | Kedi Özledi bulutbeyaz33

KONTES

KARAMEL

BABACIĞIMIN AVUCUNU SEVDİ KARAMEL

Evimde ki tek pamuk minderi sahiplendiler :)

Hep birlikte güzel günlere ve düşlere kızlarrrr :)

EYLÜL MÜ GELMİŞ?

2011-09-02T17:31:00.000-07:00

     Eylül ha! eylül gelmiş diyorlar...
Şimdi okudum Gülsen Öğretmenimin Eylül kokan yazısını ve eylül aklıma düştü.

     Ahh Eylül!

     Hoşgeldin yine. Sana dair ne çok yazılar, şiirler yazdım aklımın sırra kadem basmış köşelerine. Kimi kaleme boyun eğdi açığa çıktı, kimi günahkar bir ızdırapla gönlüme düştü.

Bu sene Eylüle dair hiç bir kıpırtı yok içimde. Ne sonbaharın gelişine, ne de eylül kokusuna hasret Newbahar.

Oysa ben ne çok severim Sonbaharı.

Belki yapraklar sararıp, hafif sonbahar esintisinde üşümeye başlayan yüreğimle hasrete dair ne düşerse aklıma, oradan kalemime yazacak Newbahar.

Şimdi eskilerden EYLÜL diyelim bakalım. Muhabbetle.

Gideceğimi biliyorsun!…

Birgün olacak, ben gideceğim…

Uzak iklimlere düşecek yolum,

Rüzgar misali, ordan oraya eseceğim.

Senin hiç bilmediğin,

Hiç görmediğin diyarları soluyacak nefesim.

Gideceğim…

Ne dalgalarda bulacaksın beni,

Ne sisli dağların yağmur bulutlarında

Senin hiç duymadığın,

Hiç bilmediğin bir memleket türküsü söyleyecek dilim.

Hep aklında olsun.

Birgün gideceğim.

Gecenin yitik umutlarına azık yapacağım anıları

Anılarda bulacağım yitirdiğim seni.

Geçmiş zaman hikayeleri anlatacağım dostlara,

Okuduğum kitabın her sayfasında kaybolacak yüreğim,

Gözyaşlarımda ebedi saklı kalacaksın.

Ne Eylüller geçecek ömürden…

Ne Eylül hikayeleri duyacaksın!

Beşinci mevsimin adına sen diyeceğim,

Gideceğim ve dönmeyeceğim.

(19-10-2008)

Arşiv

OY OY OYYYY ÇOK TATLILAR YA!

2011-08-20T14:32:00.000-07:00

Bundan dört gün önce, iftara tam yarım saat kala sıcak olmayan fakat taze pidemi almak için evden çıktım. Çöpün yanına toplanmış 3 5 velet küçük bir kutunun başını beklemekte ve kutuyu nereye koyacaklarını bilememekte kararsız kararsız bakışıyorlar.
''ne var o kutuda bakiiimmm?''

''kedi yavrusu var teyzeee''

''Aç bakayım şu kutuyu, neden bırakıyorsunuz bu yavrucakları, annelerini emerken, henüz yeni gözleri açılmışken?''

''.... teyze atın bunları, dedi. Bodrumda istemiyormuş''

''eee geri götürün saklıca, anneleri çok arar şimdi. Hem emzirmek ister. Bırakırsanız ölürler''

''Kapıda bekliyor ... teyze, görür bizi''

Çöpün yanında bekleşiyor koca koca sokak köpekleri, viyyak viyyak sesi duyan it geliyor havayı koklaya koklaya. Alsam eve götürsem bi türlü, bıraksam bin bir türlü. Nasıl bırakılır, ölüme terkedilir hayvancıklar? Hemde şu mübarek günlerde, hemde şu sıcak günlerde, hemde daha taptaze, anne sütüne muhtaç iken...

Tuttuğum gibi kucaklıyorum koliyi, birlikte fırına, ordan eve gidiyoruz:) Çocuklara diyorum ki:

''Tanrı Misafiri''

Nasıl beslenir, ne yerler, nasıl bakılır? Benim hiç kedim olmadı ki!

Hep kedim olsun istedim, ama eşim istemedi, bakacak fırsatım olmadı, sürekli yer değiştirmeler, ev değiştirmeler. Böylesi büyük bir sorumluluğu nasıl alabilirdim ki? Hep ''Bir kedim bile yok, anlıyor musun'' diye diye geçti yıllar.

İnternette kedi bakımı ile ilgili siteler sağolsun, bir bir anlatmışlar nasıl bakıldığını. İçinde yumurta sarısı olan bol proteinli bir süt hazırlıyorum onlara. Birde biberon aldım, içişlerini görmelisiniz. Bebek gibiler, kokumu alıyorlar ve üzerimden inmiyorlar. Bazen birlikte uyuyoruz:))

Çok güzel bişey ya, yar uazakta ama ona dahi gösterdim. Ah şu teknoloji, ah şu 3G li telefonlar:) Böyle özel ve güzel durumlarda iyi bişey şu 3G ama ah yarin ben dışardayken arayıp ''ne giydin, göster'' diye sorması olmasa :))

Hayvanları sizde sevin, insana kendini iyi hissettiriyor.

Muhabbetle

ÇEKİRDEK!!!

2011-08-15T19:44:00.000-07:00

Sabahın köründe yazacağım illaki. Yazacağım yazmasına da yazdıkça cinlerim tepeme çıkacak.
Güzel şehrimin Ramazan Ayı etkinlikleri oluyor her akşam. Tasavvufuymuş, mehteriymiş, semazeniymiş ve fasıl heyetiymiş koca koca, yemyeşil ve üstelik yepyeni, sulak parklarımda insanlara hoş vakitler geçirtmekte.

Seviyorum bu tür etkinlikleri ama gidip gelmek problem. Geçen akşam babacığımı ikna edip semazenleri izlemeye gittik. Bizim insanımız yeşil bulmaya görsün hemen çullanıveriyor çimlerin üzerine. Sanırsınız gece pikniğine gelmişler, ekmeğini aşını, çayını kapan çimlere şööööle hayvanca içgüdülerini sere sere yayılmakta...
İçimden sövüp süpürüyorum ya şu mübarek saatlerde Allah affetsin gari.

Birde çekirdek çitleyen iki ayaklı mahluklar var. İnsan diyesim gelmiyor, çekirdek çitleyip çitleyip yere atanlar lütfen üzerine alınsın. Gerisine sözüm meclisten dışarı.

Adamın karşısına oturduk, çocuklar ve babam. Adam hayattan bağını koparmış (ipini koparmış hayvan), avucunda çekirdek çitleyip çitleyip iki bacağının arasına kabuktan dağ yapmakla meşgul.
Zaten oturduğumuz bankın önünde var bi kabuktan dağ.
Dik dik bakmamıza, yerdeki kabuklara bakıp söylenmemize aldırmıyor beyefendi!

Ahhh şu semazenler! başları dönmüyor mu? (millet izlemekten öte fısır fısır bu soruyu kendine, yanındakine ve arkasındaki ahaliye sormakta)
Yanımda bir gurup genç kız, onlarda çekirdekle huşu içinde dönmekteler. Gözleri sahnede, elleri ve dişleri çekirdekle huzur bulmakta!
Dayanamayıp yerdeki kabukları gösteriyorum. (Biraz insanlıktan nasiplerini almışlar ki utanıyorlar)

Takıntım var feci derecede çekirdek yiyip kabuklarını yere atanlara. Erkek olsam dalacağım tekme tokat. İşte kadın olmanın en zor yanı. Tutuyorsun, sövemiyorsun, ahhhhhh ahhhh! ah!

Bir gün döveceğim birini :))

HER ŞEY SADECE BİR HİÇTİ ASLINDA!

2011-08-09T18:00:00.000-07:00

Akşamları çayımı yalnız içerken, komşu apartmanların balkonlarında muhabbetler demlenir. Kimi çayının tadını bozan şekeri acelece karıştırır, kimi ev sahibesiyle sohbete başlar.
Ben yalnız oluyorum.
Kimse misafirliğe gelmiyor canözüm gitti gideli. Hiç misafir telaşlarım olmuyor. Akşam vakti yaklaşınca koşturmaca evine yetişen adamı görüyorum her gün. Balkonda bekleyen karısı...
Ben kimseyi beklemiyorum.
Önümüzde ki bir senenin bana getireceklerini düşünmekten, vakti nasıl dolduracağımı bilememekten yoruldum. Okul yükünün ağırlığından, kapıdaki kışın soğukluğundan...
Ve onu her gün özlemekten yoruldum.
Gelip gelmeyeceğini bilememekten, gelmeme ihtimalini düşünmek istemememe rağmen düşünmekten..
KORKUYORUM!
Saat 4 oldu, sahura kadar uyumuyoruz. Sonrada öğlene kadar yatıyoruz. Havalar sıcak ve tüm gün, tüm uzun gün bir oyana bir bu yana devrile devrile geçiyor.
BOM BOŞ!
Yazmıyorum bu aralar. 4 gündür bilgisayar yoktu zaten. Çocuklar ve ben ne kadar bağımlısı olmuşuz şu mükemmel aletin!
Dört gözle bekledik tamir olup gelmesini, heyecanla, ilk önce kimin PC başına oturacağını tartışmakla...
Çocuklardan anca bu saate düştü bana.
Yine çay demledim, komşu apartmanın balkonunda sahur yapan ailenin sesi eşliğinde.

Onlar kalabalık ben ise yalnızım. Çok özledim Canözümü.

Öleceği vardı, öldü de!?...

2011-08-02T19:01:00.000-07:00

Öğle sıcağında, kaldırım kenarında ergen bir serçe...
Ne yeni doğmuş kadar küçük, ne de olgunlaşmış bir serçe kadar büyük. Öylece, kıpırdamadan duruyor.

Elimde ki pazar poşetlerini bırakamadığımdan oğluşdan yardım istedim.

--Alperen!... yakala şu serçeyi

Uğraşmasına gerek kalmadan serçe avuçlarında oğluşun. Az biraz çırpınıyor sadece.

--Bekle bekle! diyorum, seni kedilerden kurtardım. Şimdi eve çıkıp sana su vereceğim. Belki birazda ekmek. Ama bilmem neler yersin, ekmek falan ha!

İşaret parmağımdan damlayan suyu içiyor. Önce gagasını açmadı ama sonra içti. Islattığım ekmek içini ağzına tıkmasaydım keşke...

Ama minicik minicik verdim, yiyor sandım, karnı doyacak, iyileşecek ve uçacak. Hatta iyileşip bizim kuşumuz olacak!!

Sonra çırpındı.

--Ölüyor, ölüyor!

Yere bıraktım, ayakları bir iki kere daha kıpırdadı.

Ben mi öldürdüm bilemedim.

HAYKIRIŞ BABA DÖNMÜÜÜŞŞŞŞ :))

2011-07-24T17:00:00.000-07:00

Umutsuzca girdim bloğuna. Zaten epey zamandır kendi bloğuma vakit ayıramazken şu gece vakti, saat tam üç olmuşken Haykırış Babanın bloğundayım...
Oda NEEEE???
Dönmüş, şükürler olsun...nasıl mutluyum anlatamam.

HOŞGELDİNİZ HAYKIRIŞ BABA, HOŞ GELDİNİZ :))

TATİL Mİ DEDİN???

2011-06-18T15:01:00.000-07:00

Kısacık şöyle bir yazıp geçeceğim sanırım. Yani niyetim şimdilik öyle. Sadece nerelerde olduğumu, meşguliyetlerimi, güncelliğimi kaybetmeye yüz tutmuşken kendimi hatırlatmayı istedim...

Uzun ve yorucu okul günleri bitti. Tatili bende iple çektim. Güzel ve çok başarılı bir yıl geçirdi oğluşlar. Öğretmenlerin tebrikleri ve övgüleri beni mutlu ediyor.

Geçen hafta perşembe günü ufaklığın sınıfıyla pikniğe gittik, orda md. yrd tarafından aranıp akşamki şiir dinletisinde şiirimi okumak için davet edildim. Yine yüreğim müthiş bir heyecana nail oldu ve o unutamayacağım şiir ziyafeti...

Harika bir yıl sonu etkinliğiydi.

Geçen salı izmir yollarına düştüm. Canözüm doğu ilinden uçtu geldi yanımıza. Onla olmanın keyfini sürüyoruz kaç gündür.

Ülkenin bozuk gidişatı değişmedi. O yüzden canım sıkkın aslında. Vatan elden gidiyor diyorum kimsenin umrunda değil. Zaten umrunda olmadığıda belli oldu. Bu millete herşey müstehak. İnsanın daha beter olalım diyesi geliyor.

havalarda berbatgidiyor. Karadenizin yağmurunu ayağımla sürüyüp geldim memleketime. Yağmur yaş eksik değil. Barajlardaki doluluk oranına bakacak olursak bu sene bol bol su israf edebilecekmişiz!...

Sbs sınavı süper geçti oğluşun. Fen Lisesi adayı gibi gözüksede hayırlısı neyse o olsun diyeceğim ben.,

Babamız bugün gidilen piknikte yoruldu, derin uykuda koltuğun üzerinde. Sanırım onun bu rahatını bozmayıp orda yatmasına bu gecelik izin vereceğim.

sevgi ve selamlar herkese

Başlıksız

2011-05-30T16:08:00.000-07:00

Sağır eder karanlık, gözler tadına bakar yalnızlığın!...
Diline dolanır bestelenmemiş bir türkü,
Dile gelmeyeni, gönüle düşmeyeni çalar durur.
O yüzden yoksun bu kıyılarda sen!
Öykülerin kahramansız, güttüğün hayat çobansız...
Bir kere daha düşün, var mıydın gerçekten!
Sağır eder karanlık, gözler tadına bakar yalnızlığın!
Karanlığın sana isyanı mı dersin?
Gözler lezzetsiz bir geceye gurme oluyor şimdi.

Newbahar

Zehra Hanım...

2011-05-30T00:27:00.000-07:00

     Sana dair pek bir bilgim yok aslına bakarsan. Çocukluğumda aklıma yazılan belirli bir adreste geçiyor tüm hikayen. Burdur Ulu Camii'ni takip eden dik bir yokuş ve bu yokuşu sağlı sollu degeleyen eski evlerden, mavi kapısı olan evde geçiyor.
     Bayramdan bayrama binbir güçlükle geçmiş yol hikayelerinde ise ben varım. Kasabadan sabahın köründe taksi vasıtasıyla ayrılışımız, 5 km. sonraki otobüs güzergahında muhtemel tıklım tıkış ilçeden gelecek otobüsü bekleyişimiz halen hatırlayacak kadar azap vericiydi.
     Ne enteresandır ki üç saatlik yolun sonunda çalınan, mavi ahşap kapının açılması ve koşuşturma içinde mutfağa yarışımız çocukların yorulmadığının bir ispatıydı.
Mutfağa açılan karanlık, güneş görmeyen, evin kullanılmayan eşyalarının konak yeri odanın ortasında iki koca sinide muhabbet eder idi su böreği ve cevizli baklava.
      Anne ve babam seninle kavuşa dursun biz çeyreği dayım tarafından yenmiş tepsilere sokulur, parmaklarımızı yalaya yalaya bu muhabbete nail olurduk.
Sonrasında aşağıdan gelen o tahta nalınların sesleri ve senin gülen yüzün!...
       --Anneanneeee!...
Sımsıkı sarılan o hamarat eller bize bayramın bayramlığını, tatilin tatilliğini yüreğimize mühürlerdi. Sanırım dede ve nine ziyaretlerinin en güzel kısmıda bu kavuşma anlarıydı.

       Bu seviçler, bu kavuşma anları sanırdım ki bir ömür sürecek. Hayatımda yarım kalan dönemlerden biri de torun olabilmenin dayanılmaz ve erişilmez mutluluğuydu.
O parke taşlı sokak, saat kulesinin her saat çalan ''dan dan'' sesi, bir adım ötede olan Ulu Camiiden beş vakit yayılan ezan sesi büyüdüğümde asla dinleyemeyeceğim bir bestenin notalarıydı sanki.

     Hiç bilmiyorum dedemle nasıl tanıştınız? ailene ait karman çorman anlatılanlar, bahsedilen şahıslar, üç beş yılda bir kere de olsun gidilen o uzak köyde yaşayan senin yakınların, aslında sana hayli uzak olan yabancılardı sanki.
Senin hanımefendi duruşun, erkeklere ''nasılsınız beyefendi'' diye soruşun, bizi eğri büğrü oturur görünce ''dik dur, dik otur'' deyişin ve yaptığın bir birinden leziz yemekler, hamur işleri, eşarbını mantona iliştirip acelece pazara çıkışın, öğlen ve akşamları hangi arada hazırladığın göremediğim sofralara dedemsiz oturmayışın, bu sofralarda her birimize misafirlerin için ayrı kullandığın pütükareli kumaş peçetelerini önümüze koyuşun bende senin bir İstanbul Hanımefendisi olduğun izlenimini uyandırırdı.
          Köyden şehre gelmenin o değişik havasını, karakterini ve şive karmaşasını üzerimize öyle bir yaftalardık ki konu komşu kapı önünde bizi gördüğü zaman hemen anlardı köyden gelen torunlar olduğumuzu.

        Bana göre Burdur'da geçen kısa bir ömürdü senin hikayen. Sonrasında dedemin vefatı, dayımın serseri ve akıl almaz zarar halleri, elinde dedemden yadigar ne varsa talan edişi sonrası, senin Burdur hikayende bitiyordu.
       Bu yeni başlayan hikaye yaşının getirdiği çilelerle ve Denizli İzmir arası altı ayda bir göçüp konmalarla devam edecekti.

                                                (devam edecek)

OYALAR BENİ YOKLUĞUN...

2011-04-27T05:58:00.000-07:00

Gittiğinden beri her şey çöreklenir bedenime

Bir karabasan yağmuru türkülere eşlik eden

Sevişir geceyi çalan seher, hasretinle.

Büyür...

Büyür doğmaya çalışan çocuk, sancılar içinde

Ağlar boğazında düğüm düğüm ayrılık

Bu kundak içindeki karanlık

Boğar beni, sensizlikler içinde.

Ilgıt ılgıt üzerime serpilir gölgendeki

Olmayan bedenindeki gri, solgun renkler...

Bürünür entarime matemin rengi

Renklerdeki hüzün çıldırtır beni.

Desinler!

Bir deli mecnun, bir abdal kerem

Kimsesizlerin aşk sokağında gezen ben

Sürünürüm/ hayali varlığını merhem.

Newbahar

23 NİSANLI ANILAR...

2011-04-21T13:52:00.000-07:00

     Hatırlıyorum...
Henüz okula başlamadan, küçük yaşlarımda hafızamda yer etmiş bir kaç çeşit anı. Çeşit diyorum ya! acısı, tatlısı, tuzlusu ne derseniz deyin...

     Okula başladığım ilk gün, zırıl zırıl ağlayan kara kaşlı esmer kızın gözyaşlarıyla ıslanan siyah saçlarını hatırlıyorum. Okul korkusuydu ondaki, benim hiç bilmediğim... Adı da aklımda Gülcan! Ben Gülcan diyeyim siz ne derseniz deyin....

Kısacık saçlarım vardı. Pembe bir kurdelayı süs olsun diye takmıştım. Henüz birinci sınıftım ve o gün bayramdı. Üzerimde en güzel elbisem vardı. Diğer çocuklarında en güzel giysileri! Mevsim bahardı ve çocuklara bayramdı.

Belediye binasının önünden yürüyüşümüzü hatırlıyorum gururla, ayaklarımızı ''rap rap'' adımlarla yukarı çekişimiz... Sonrasında arkamızda ki sınıfın öğretmeni olan annem. Ne kadar gençmiş...
Elinden tuttuğu sarı, kısa saçlı, afacan kız, kardeşim...

5. sınıf öğrenciler var. Üçetekler giymişler, omuzlarında meşhur Kızılhisar testisi.... Ne kadar alımlı, vakur yürüyorlar ve ne kadar büyükler. Oysa 5. sınıflar ve ablalar ve abiler....

Yıllar sonra anneme soruyorum. Yine çocuk halimle, çocukca bilmediğim sorulara vevap arıyorum...
''Anne! Hani bi bayram vardı? Biz hep elbise giymiştik, en güzel elbiselerimizi...''

''23 Nisandı'' diyor annem...

''Hayır yaaa! 23 Nisan olsa bizde hep aynı kıyafet giyerdik, gösteriler yapardık!''

Evet, köydeydik ve imkanlar elvermediği için biz 1. sınıflar en güzel giysilerimizi giymiştik, en güzel çocuk bayramına...

Sonraki yıllarda tek tip kıyafetlerle gösterilere katıldık. Ve yine imkanlar elvermediği için seçeneğimiz olmayan, pek beğenmediğimiz gösteri kıyafetleri giydik...

Ya biz çok zevkliydik cıvıl cıvıl giysiler isteyen ya da öğretmenler çok zevksizdi. Halen o fotoğraflara baktıkca gülesim gelir.

Nice 23 Nisanlı anılara ve nice 23 Nisanlara... gururla.

DÜNDEN KİFAYETSİZ SATIRLAR!...

2011-04-12T14:22:00.000-07:00

    Şiirler okuyor artık...
     Telefonu açtığımda, en hoş sesiyle kulağıma fısıldanıyor sihirli sözler...

     Ayrılığın şiirane yanı işte bu. Biz ayrılığı hak etmişiz. Bir armağan gibi geldi her geçen, kalp kırıklıklarıyla dolu senelerin ardından...

     Özlemeyi, daha da iyisi unuttuğumuz sevgiyi hatırlattı bize. Nasıl deli gibi aşık olduğumuzu ve nasıl, nasıl hasret çekildiğini...

     Tıpkı onaltı yıl öncesi gibi!

     Diyorum ki bir şeyler eksilirken çok şey tamamlanıyormuş meğer. En başta gidişiyle ben tamamlandım. Ben/i bulmak için uzun ve çok kasırgalı yollardan geçmek gerekti.

İlk defa ayrılık işe yaradı. Ayrılık pek çok şeyi geri verdi. Kaybettiklerimi, isteklerimi, heyecanlarımı, umutlarımı ve bir zamanlar sıkıntıdan patlamak üzereyken yanımda olup görmek istemediğim evlatlarımı...

     Onlarla meşgul olmadığım günler nice güzellikleri yok edip gitmiş.

      Ben, beni ararken, bulmak umuduyla beni boğan girdaplara amaçsızca girerken onları ne çok ihmal etmişim.
Of karadeniz, seni neden özlemediğimi anlıyorsun değil mi?

Yalnız geçirdiğim nice akşamlar, koyu sohbetine hayranlığını terketmediği lanet kahvehaneler adam/dan nefret ettirirdi. Karın,kışın, çileli yolların bile engelleyemediği bir çekiciliği vardı o karabasan gibi üzerimize çöken karakahvehanelerin...

Halen düşündükçe ağlayasım gelir!

Sonrasında ''bugün tam 10 gün oldu evden çıkmayalı'' diye buzdolabına iliştirdiğim not! Nice 10 gün, kendini zindanlarına kapatmışlığı vardı, o amaçsız, ruhsuz Newbaharın...

     Of Adam!

     Sen neler yaptın bize de biz ayrılığı böylesi şevkatle bağrımıza bastık!

ŞİİRSEL DÜŞLER

2011-03-31T15:44:00.000-07:00

Bahar geldi...
Doğa uyanışta. İşte bu yüzden blog adımı seviyorum.
NEWBAHAR...

Newbaharın hobisidir yazmak. Newbaharın hayalidir bir gün kendi şiir kitabını çıkarmak...

Nihayet bu hayalin ilk adımı atıldı. Şiirsel Düşler adındaki şiir antolojisi Adımlar Yayınevinden çıktı.

59 katılımcının şiirlerinin bulunduğu bu antolojide benimde 3 uzun, 1 kısa şiirim yer aldı.

Geçen üç senenin ardından yeniden doğmuş gibiyim. İnsanın memleketinde olması, kendi adına bir şeyler yapması, meşgul olması ne güzelmiş.

Sanırım bana bu şiirleri yazdıran o kahır dolu, efkar dolu, göz yaşı dolu üç seneydi.

Şimdi o acılarımın meyvesini topluyorum sanırım.

http://www.kitapyurdu.com/kitap/default.asp?id=578931

İnternet üzerinden kitabı sipariş etmek isteyenler için yukardaki bağlantıyı tıklamanız yeterli

NELER OLUYOR HAYATIMDA...

2011-03-05T15:56:00.000-08:00

     Yarin bir aylı izni geldi geçti. Salı günü güle güle git dedik babamıza. Güle güle git ve sağ salim dön...
Yine ben ve küçük sevgililerim kaldık başbaşa.
     Onlar okula ben de her sabah yaptığım gibi yürüyüşe çıkıyorum. Aldığım kiloların farkındaydım ama her pazartesi başladığım rejimler bir türlü hafta sonunu getiremiyordu.
Neyseki canözüm gitmeden önceki pazartesi sıkı hemde sımsıkı bir rejime başladım. Sizlerle geçen senelerde yazdığım şiirimi paylaşmak isterim.

REJİM VE BEN

Sabah kahvaltısında...

Bir dilim kepek ekmeği alınıyor

Tost makinasında bir güzel kızarıyor,

Üzerine margarin sürmezsem gücenir

İştahım kaçar, tükenir!

İncecik oldu nar gibi kızarınca,

Bir dilim daha aldım doymayınca.

Yumurtanın yarısını oğlum yiyor...

Öbür yarısını ''anne sen ye'' diyor.

Şu tam yağlı peynir de olmasa

Kuru kuru ekmekte safsata

Hiç tadı yok şu kepeğin,

Çikolata sürmeyince neyleyim!

Öğle yemeğini pas geçtim,

Oğlumun kremalı bisküvilerinden yedim

Kalori cetveline baktım 480 kilo kalori

Bir ev süpürsem yakarım geri.

Akşam yemeği mis gibi koktu,

Suyuna kepek ekmeği banmak farz oldu.

Yanında çok değil yarım tabak pilav,

Aman yarabbi! Açlık zor geçilen bir sınav.

Salatanın vur gözüne, gözüne...

Marul zayıflatır derler, gerisini düşünme.

Yemek sonrası bir kaç bardak şekersiz çay,

Yanında ki keklerden bana da düştü bir kaç pay.

Tamam gayrı, bundan sonra yemicem

Yatarken sade bir bardak ballı süt içicem.

Bugün ölçüyü biraz kaçırdım sanırım,

Eh artık! yarın sabah sıkı bir rejime başlarım.


     Neyse bu sefer bozmadan ve kararlılıkla devam ediyorum bakalım. Ha gayret Newbahar :))

     Haftalardan beri Levo'nun öğretmeninin başının etini yiyordum. Okulda açılan satranç kursuna oğluş sene başında gitmek istememişti çünkü hiç satranç bilmiyordu.
Abisi ve ben nihayet ona satranç öğretmeyi başardık. Büyük bir heves ve iştahla oynamaya başladı hatta internet üzerinden de oynuyor.
Hal böyle olunca öğretmenimize kursa katılması için rica ettim. Yarım dönem geçtiği için önce almak istemediler. Neyse gel git söyleye söyleye bugün kursa gitti Levo. (Laf aramızda beni bile mat ediyor:))

     Geçen senelerde yazdığım Alzhemier Konulu şiirimi İstanbul Alzhemier ve Denizli Alzheimer derneklerine gönderdim. Şiirimi Denizli şubesi çok beğenmiş. Beni ayın 11'indeki etkinliklerine davet edip şiirimi konuklar karşısında okumamı rica ettiler.
Başta çok heyecanlandım ama bunu gerçekten yapmak istiyorum. Çünkü bu beni mutlu edecek bir olay.
Önemsenmek, sevilmek, dinlenmek ve en önemlisi gönüllere hitap edebilmek...
Bu hastalık hakkında daha çok insanı bilgilendirmek ve bu tür hastalara sabırla bakan ailelerine manevi destek olabilmek...

İşte ben bunu yapmak istiyorum.

Unutkansın son günlerde,

bana mı öyle geldi bilmem...

Sorduğumda cevap vermedin!

Nerelere gitmişti o aklın be ninem?

Akşamın telaşı düştü yüreğine

Oysa sabahtan hazırlanmıştı ya tüm yemekler

Sen doğramıştın soğanlarını, ben kavurmuştum.

Bak...Tencerede yemek hazır ya, yenmek için bekler

Unutkansın son günlerde,

Bana mı öyle geldi bilmem!...

Kirlilerini çıkarıp ipe asmışsın neden?

Yıkandı onlar dedin, hiç düşünmeden

''Ben küçükken'' diye kurduğun cümlelerin

Hep aklında o fakirlik günlerin

Neden ayaklarında ki çoraplar birer tek ninem?

Sana daha dün aldım ya yenisini tuhafiyeciden.

Unutkansın son günlerde,

Bana mı öyle geldi bilmem!..

Bak ocağı yine açık unutmuşsun,

Kipritleri dolaba saklamıştım bulmuşsun.

Neden böyle çocuk gibi davranırsın ninem

Elimden bir çare gelmez, ne iş bu bilemem.

Hadi şehre doktora gidiyoruz, hazırlan

Araba parasını dert etme sen, verdi bubam

Tamam ninecim, kümesteki tavuklara Aşa Teyze bakar

Öğlen oldumu, önlerine yemde atar.

Neden böyle telaşlı, telaşlı davranırsın

Bu unutkanlığını bilmem, oyun mu sanırsın.

Hadi ver elini, doktor bekliyor bizi.

Sen pek konuşma oldu mu, ben anlatırım derdini.

Bişeyim yok deme sakın, sadece küçük bir muayene

Korkma emi, uslu uslu yanımda bekle.

Doktor Bey, ninemin derdine bir çare...

Evde tek başına yaşayamaz bir halde.

Bu unutkanlıklarını anlatsam şaşarsınız,

Çocuk gibi peşindeyim görseniz, baka kalırsınız.

Doktor bey, neymiş bi deyiverin bu hastalık gari?

ALZHEİMER mi dediniz, o ne ola ki?

Yaşlılarda görünen unutkanlıksa sadece

Ben onu dert etmem, bakarım nineme.

Daha da kötüsü ne olabilir varsın unutsun yemeği

Ortada kibrit çakmak koymam ki, evi yaksın kendisi

Seni bile tanımaz, unutur dersiniz, ağzınızdan yel alsın

Her bi akrabayı unutsunda bir tek beni tanısın.

Herşeyi unutup, yemek falan yemez derler,

Kimileri çıkar gider kapıdan, bulunamaz yiterler.

Biçare kala kaldık ninemle başbaşa ne diyem?

Ben ninemin torunuydum önce, şimdi benim torunum ninem.

TÜM ALZHEİMER HASTALARINA VE ONLARA SABIRLA BAKAN AİLELERİNE İTHAF EDİYORUM.

SILA

2011-02-23T10:40:00.000-08:00

Köy kokuyordu!...

Dağınık saçlarına dolanan rüzgarın nefesi.

Çamur bulaşmış adımlarında,

Çocukluğunun derin izleri var, her adımda ağlayan!

Uzuyordu!

Geçmişe uzuyordu gidemediği yollar

Tutunamadığı dallar

Kırılıyordu en u/mutlu yerinden.

Yoruluyordu, yoğruluyordu zamanın harmanında

Koşturdukca nefes nefese

Kanatları olsa uçacaktı...

Konacaktı bozlak havalı topraklara.

HAYATIMIN DOLULUK ORANI!...

2011-02-07T05:11:00.000-08:00

     Alışık değildim ben,
Böylesine dolu, böylesine yorgun, böylesine mutlu olmaya belkide! İlginç geliyor son 7 aydır yaşadığım hayat, halen alışmaya çalıştığım alışkanlıklarım var.

Geçen hafta yar geldi. Yarin gelişi süpriz oldu, beklenen günden önce çıka geldi. Çoluk çocuk ağzımız kulaklarımızda sevindik, sevindik, sevindik.
     Çarşamba İzmir yollarına düştük, oğluşun dershaneyi astık, kendimizi İzmirde özel bir hastanenin muayene odasında bulduk. Ufaklığın yıllardan beri başımıza dert olan -cik li iri bademlerini ve geniz etlerini aldırdık.
Zamanı kısa olan bu operasyon Cuma günü oldu ve ben o gün oğluşu öyle görünce çok fena oldum.
Neyse bahsedip canımı sıkmak istemiyorum.

     Dün akşamüstü evimizdeydik. Evim gibisi yok. Oğluş çok iyi ve iştahı yerinde. İnşaallah ikinci dönem bomba gibi bir Levent olacak.

     Uzun zamandır kanser hastası olan genç akrabam vefat etti. Geride üç çocuk, tembel bir eş bırakarak.

     Hava güzel, sımsıcak. Hayat bugünlerde güzel, iyi ve yolunda gidiyor. Bloglarda da herşey yolunda. Dostlar yazıyorda yazıyor, okuyorum özlemle ve iştahla. Haykırış Baba yine ortada yok, halen meraktayım.

     Herkese selamlar Newbahardan

GECEDE

2011-01-27T15:24:00.000-08:00

Yağmursuz gece...

Ayın alevinde kaynıyor yıldızlar,

Gündüzleri torbaya koyup

En sırlı düşleri geceler saklar.

Hazinem benim,

Sırrına hayran olduğum karanlık!

Aydınlığını karaya boyayıp

Kırpıp kırpıp yıldız yaptığım yalnızlık.

Newbahar

GELİN (ÖYKÜ)

2011-01-26T14:39:00.000-08:00

''Sende farkında mısın? havalar soğudukça daha çok anar oldun o günleri?''

''Evet, yüreğimin en çok üşüdüğü günlerdi o günler. Şimdi üşüdükçe anımsamam çok normal. Aslına bakarsan mümkün olsa o üşümüş hallarimi unutabilsem. Ama ne yazık ki her kış o kara anılar ısıtılıp ısıtılıp gözümün önüne gelecek.''

''Ne düşünüyorsun?''

''İkimizde köylünün şehirli geliniydik değil mi? Bilmem ki hangimiz daha şanslıydık! Kara kışın hem yüreğimize hem bedenimize sürgün yediğmiz günleriydi. Sen köyün bir ucundaydın. Ben daha ortasında. Sen daha kalabalık bir ailenin içindeydin bense yapayalnız.
İkimizde gelindik ya! gelinlik vazifemiz neyi gerektiriyorsa yaptık, öyle değil mi?''

''Bizimde inekler vardı ama ben ahıra girmedim. En azından sen gibi tezeklerle haşır neşirde olmadım''

''Evet, ben hem ahıra girdim hem de kendi ellerimle yaptığım tezekleri kış boyu yaktım. Onları kovaya doldurmak için kömürlüğe gittiğimde ne çok üşürdüm bir bilsen! Kovanın en altına az kömür doldururdum, üzerine tezek. Eski bir aliminyum demlikte dolu olan gaz yağını şöyle bir gezdirirdim tezeklerin üzerinde, sonra kipritle bi güzel tutuşurdu ki sorma gitsin. Ne zaman gazyağı kokusu duysam yine hatırlıyorum.''

''Akşamları çekili kadınlar gelirdi size. Hepsinin başında oyalı çekileri vardı yazmalarını sıkan. Ben anlamazdım onların dillerinden ya sen?''

''Bende anlamazdım. Çok zaman ellerinde beş şişle ördükleri patiklere dalar giderdim. Motiflerin gece boyu nasıl ortaya çıktığına şahitlik ederdi gözlerim. Onlar hem gülüşüp hemde patik örerlerdi. Hepsi dedikoducu kocakarılardı bana göre.
Biz gelin sıfatıyla kapının eşiğine otururduk. Ordan hizmet için sık sık kalkmak lazım gelirdi ya! Hem baş köşeye, minder üstüne kıç oturtmak büyük ayıp sayılırdı.''

''Gelin dediklerine kızar mıydın sen?''

''Kızmazdım sanırım. Hem biz seçmemişmiydik gelinliği? Şehir hayatını bırakıp, yari uzaklara gönderip koca bir seneyi gelin olarak geçirmeyi biz seçmemiş miydik?
En çok ne koyardı bilir misin? Kar yağınca çamaşır durulamak için gittiğim çeşmede ellerim donardı. Öyle bir sızlardıki ellerim. Sonra onları ipe asmak, soğuktan donmalarını seyretmek!
Ayaklarımda çok üşürdü. Karalastik su geçirmezdi ama iyi dondururdu.''

''Amaaannn, geldi geçti işte. Şimdi boş ver bunları''

''Evet, geldi geçti tam 15 sene oldu. Çok şey değişti bizim gelinlik hallerimizden sonra. Su geldi çeşmelere, makinalar takıldı, kaynanalar modern çağa alıştı. Hem artık eskisi gibi ayazada çalmıyor yürekler, hem eskisi gibi köyü beklemiyor gelinler.''

GRİPİN NEWBAHAR HALİ

2011-01-21T14:53:00.000-08:00

Salak salak baktım... Evet evet tam manasıyla böyle işte bakışım.
Kime mi bu salak bakışlar? elbette monitöre!
Yarı canı çıkmış, dermanı tüm kılcal damarlarından çekilmiş, edepsizce klavyenin her bir tuşunu yalayan parmaklarım...
Neden edebsiz dedim?
Yalaka yalaka, sünepe sünepe yazmaya kalkıyorlarda ondan!
Öncekiler gibi yazının tiryakisi değil, yazmanın tiryakisi olup bu kez saçmaladığı için edepsiz parmaklarım.
Offf! neler saçmalıyorsunuz kuzum? dedi siyah beyaz ekranın içindeki Fatma Girik sureti. Yalnızca aklımdan ama!
Yine ateşim çıkmış olmalı. Salıdan beri umudun kesilmediği bir canım var, henüz çıkmamış. Uff! kulağım çınlıyor yine, oda mı ateşten dersin? sonra bu halsizlik, bu kifayetsizlik, bu edepsizlik...
E be Newbahar, e be Newbahar!!
Gülsen Hocaya takıla takıla seninde ritmin şaştı. Bir kaç dost muhabbetine nail olayım diye açtığım kapıları geri kapadım usulca. Şöyle bir göz gezdirdim Ecehanın satırlarına, büyük harflerle DOSTUM yazmış gözüme çarptı. Sonra Nihanımın yazısını gördüm, görmemezlikten geldim.
Uyuyordum gece gündüz demeden, yanıyordum hiç ateşi çıkmayan ben! ölüyordum belkide!!
Göz ucuyla şöyle bi çocuklara bakıp geri dalıyordum. Kafama göre sürüne sürüne gittiğim eczaneden aldığım aferin için kendime aferimmm...
Birde yanında inatçı ateşim için Novalgin,
Birde vitamin takviyesi.
Doktor sanki farklı mı verecek.
Sabahın ayazında sağlık için yürüyüş beni sağlığımdan mı etti acep?
Uykum var, uykum var, uykum... Öyle yorgunum ki.

HAYKIRIŞ BABA NEREDE?

2011-01-17T13:30:00.000-08:00

     Sadece soruyorum işte!
   Tam bir ay oldu sayın Haykırış Baba yazmayalı, haykırmayalı...
   Nasıldır, hasta mıdır?.. yoksa!

   Sadece soruyorum.
   Meraktan, sevdiğimden, haykırışını özlediğimden...

http://harbiye.blogspot.com/.

ŞEHİT TEĞMENLERİMİZE...

2011-01-11T12:49:00.000-08:00

Sis...

Bir hayalet el gibi

Sardı helikopterin göğsünü

Sonra,

Toprak ananın göğsüne saldı

ŞehitAli'nin bağrına bastı.

Sis kapladı yeryüzünü

Gökyüzünde kayboldu beden!

Pervane dolandı sisin boynuna

Gökler inledi teğmenlerim uçarken.

Ankara Polatlı'da eğitim uçuşu sırasında düşen helikopterde şehit olan teğmenlerimiz; Ruhunuz şad olsun.

SUSTUĞUM KADAR

2011-01-08T22:17:00.000-08:00

Sustuğum kadar var oluyorum, konuştuğum kadar yok!

Kayboluyor susmalarda tüm bildiklerim, ben kayboluyorum...

Varlığım derinlerde susmalara gebe kalıyor.

Konuşacak olsam bir doğum sancısında kelimeler...

Ağlıyor, inliyor.

O yüzden susmak lazım... diyorum.

Var olmak için susmak!

Sancılar acıtıyor canımı, canımızı.

Girdabın içinde gayb oluyor kelimeler..

Girdap dönüyor, ben dönüyorum, kelimeler dönüyor...

Tüm kelimeleri toplayıp, üçe beşe bölüyorum.

Sen al, o alsın, şuna ver...

Bende kalmasın.

Ben susuyorum.

Var olmak için susuyorum.

Çünkü ben konuşursam kaybolurum.

YALAN AVUNTULAR

2011-01-06T13:40:00.000-08:00

Havalar soğudu artık.
Ellerim çatlayıp çatlayıp kanıyor.
Ne kadar kremlesem de nafile.
Yaz gibi değil hiç bir şey, olmuyor.

Ne kadar oldu?
Üç, dört, beş mi? saymıyorum artık...
Yalan!
Saydım temmuzdan beri gidişini
Her aya binlerce özlem yazıyor bu uzaklık.

Gün hızlı bitiyor,
Haftalar çabuk geçiyor lakin,
Gelişinin tarihi gelmiyor.

Havalar soğudu artık.
Yüreğim çatlayıp çatlayıp kanıyor,
Ne kadar avunsam, nafile
Hiçbir şey yerini tutmuyor.

Ne vakit oldu?
Gün mü, ay mı, sene mi?...
Düşünmüyorum artık.
Yalan!
Dışarı adım attığından beri,
Her adımına kilometrelerce vuslat yazıyor vakit.

Newbahar

DÜŞ PEŞİME...

2011-01-06T04:40:00.000-08:00

Yine aynı yerde, aynı zamanda onu duraktaki yolcularla fingirdeşirken gördüm. Beni görmesin diye karşı kaldırıma geçtim ama nafile...
Beni görür görmez koşarak yanıma geldi ve yine bacaklarıma sarıldı. Sevdim, sevdim, sevdim...
''Benimle gelme, kal. Yürüyüşümü yavaşlatıyorsun''
Dinlemiyor ki!
Beraber yürüdük yine. Bu kez dünden daha kısa kestim yürüyüşümü.

Eve birlikte geldik. Ben apartmanın kapısını kapatır kapatmaz ağlıyor gibi sesler çıkarmaya başladı içim acıdı. ''Hemen geliyorum, burda bekle'' dedim ama nafile...
Dolapta dünden kalan tavuk parçaları vardı, kaptığım gibi aşağıya geri indim. Beni görünce nasıl mutlu oldu anlatamam.
Tavuğun kokusunu alınca yine ayaklarıma dolanmaya başladı, üzerime atlamaya çalıştı ve kirli patileri eşofmanımı çamurladı.
Olsuuuuuuunnnn.
Sonra başka sokağa götürdüm onu, tek tek yedirdim tavuk parçalarını. En son kalan parçayı bi kenara bıraktım ve köpekcik onu yerken hızla kaçtım ordan.

Yarın yolumu değiştireceğim. Başka bir güzergahtan yürüyüşümü tamamlayacağım. Biliyorum bekleyecek beni. Ama fazla bağlanmadan bu ilişkiyi bitirmeliyim:))

Birgün bahçemde kedilerimin, köpeklerimin olacağı bir ev hayal ediyorum.

SABAH SABAH...

2011-01-04T22:11:00.000-08:00

''Oy oy oy sen ne güzelsin'' dedim ve sadece başını okşadım. Hemen bacaklarıma sarıldı, üzerime zıpladı. Oynadım azıcık, kıyamadım kızmaya.

Yolum uzun, hızlı yürümem lazım ama peşimi bırakmıyor. Arada cansız cansız havlıyor ve yürüyüşümü yavaşlatıyor.
Offff, nereye kadar peşimden gelecek hiç bilmiyorum. Karşımdan gelen öğrencilerin peşine takılsa bari diyorum, yada işe gitmek için servis bekleyen şu adamlara.
İnsanların ayakları etrafında iki kere turlayıp koşarak bana yetişiyor. Sevimlide kerata. Yanımda yürümesi hoşuma gidiyor. Tıpkı sisli dağlarımda benimle yürüyen Rafi, Reis ve Dayana gibi.
Ne sisli dağım nede onlar var hayatımda. Sadece köpekleri özledim.
Bir saat süren yürüyüşümü kısa kesmek zorundayım. Kızdım yavruya, bağırdım, ''git, gelme!'' dedim ama nafile...
Pireleride var, arada durup kaşınıyor.
Hah! duraktakilere takıldı. İyi, sevdiler şimdi orda oyalanır. Her zamankinden daha hızlı yürüyorum şimdi, gelmesin, bıraksın peşimi. Gözüm arkada kalacak. Ne yapabilirim onun için! Apartmanda yaşıyorum ve müsait değilim ona bakmak için. Hem hayvan bakacak olsam önce kedi alırım kendime.
Yılbaşı geceside oğluşun arkadaşını evine bırakmak için çıktığımda dönüşte yavru bir kedi takıldı peşime. Onuda sevdim, onuda bırakmak zorunda kaldım.
Hızlan, daha hızlan Bahar, gelmiyor şimdi.

BÜYÜKLERE MASAL...

2010-12-28T23:24:00.000-08:00

'' Haydi haydi süre doluyor, hızlanın'' dedi bir ses
Bir telaş almış başını gidiyordu. Küçük küçük kırmızı giysili, yeşil kukuletalı adamlar bir seneyi daha süpürüyordu yeryüzünden...

Kolay mıydı? Tam 365 gün...

Ortalık darman duman olmuştu. Dört mevsimin döküntüsü, ayların kırıntısı, haftaların yorgunluğu ve günlerin hiç bitmeyecek sanılan telaşı...

Küçük adamlar sihirli süpürgelerle dört mevsimi, ayları, haftaları ve günleri tek tek süpürdüler. Uçuşan toz bulutunun içinde neler yoktu ki!...

Kimilerinin umutları, yitip gidenlerin ruhları, telaşların heyecanı, bekleyenlerin ve hiç dönmeyeceklerin özlemi, yeni doğan bebelerin ilk ağlayışları, gülüşleri... daha neler neler!...

Küçük adamlar bunları yaparken zaman ve mekanın sonsuzluğundan gelen apak bir bulut kümesi yaklaşıyordu. Bu Yeni Yıl idi... Yeni Yıl.

Henüz iki günlük zamanı vardı yeryüzüne inmek için. Bu onun için çok uzun değildi artık. Yıllar yılları kovalarken, her sene sonunda küçük adamlar eski yılı süpürürken, o hep bugünün hayaliyle bekledi.

Şimdi ihtişamlı, lekesiz, dertsiz mutlu mutlu akıyordu yeryüzüne...

Küçük adamlar sihirli süpürgelerini bırakıp başlarını gökyününe çevirdi. Gelen 2011 senesi ne kadar muhteşem ve güzel görünüyordu.
Hayranlıkla bakarlarken yine o tanıdık ses duyuldu.

''Tamaaaammm! yeni yıl nasıl olsa gelecek. Gelince doya doya bakarsınız''

Küçük adamlar hemen toparlandılar. Onlar tüm geçen yıllar gibi bu yeni yılında gelişinin şahidiydiler ve süre dolup yıl eskidi mi bu yılı süpürmek yine onlara düşecekti.

Son bir gün kala küçük adamlar saatleri geriye doğru saymaya başladılar. 24, 23, 22, 21.....4, 3, 2, 1

Ve son saat geldiğinde sürenin bitimine dakikalar kaldığında yine saydılar; 60, 59, 58....3, 2, 1

Ve son dakika geldiğinde onlar daha yüksek, daha canlı, daha gür bir sesle! 10, 9, 8, 7,6, 5, 4, 3, 2, 1

YUPPİİİİİİİİ!... HERKESİN YENİ YILI KUTLU OLSUN

diye bağırdılar :)) Yeni Yılınız Kutlu Olsun DOSTLARIM

Newbahar

SARI ÇOCUKLUĞUM

2010-12-25T02:31:00.000-08:00

Sapsarı, içi boş, plastik bir ördekti çocukluğumun kanat takıp uçamayan oyuncağı...
Hep durgun sularında yüzdürürdüm ömrümün. Yağmur göllerinde çamura bürünür, kirler süzülürdü suskun gagasından...
Sapsarı, ele avuca sığan bir oyuncak ördek!...
Üşenmez, sayılı bir kaç oyuncak arasından seçerdim. Hemen belli ederdi kendini. Yine üşenmez dönemeci çok olan merdivenlerden hoplaya hoplaya inerdik beraber.
O iki koca ceviz ağacının aşkının şahidiydik ikimiz. İkimizde sonbaharın getirdiği tüm yağmurlara eyvallah ederdik.
Yağmur değerdi üşümüş bedenime, onun bomboş yüreğine...
Sapsarıydı!...

Sarı, makina örgüsü bir ceketim vardı. İmamın karısı örgü makinası alınca moda olmuştu şimdinin el örgüsünden daha desenli, daha renkli hırkaları...
Sarı ördek ve sarı ceketim!...
Çocukluk günlerimin en sarı anıları.
Sapsarı, saman sarısı saçları vardı arkadaşımın. Taramaya üşendiği saçlarını rüzgar tarardı yağmurla tavlayarak!
Mosmor ceketinin yarı tırtık cebindeydi her daim elleri, ellerinde tutardı hiç doğmayacak hayalleri!...
Renkli gözleri vardı sarı saçlarına eşlik eden. Sıradışı çillerle dolu tenindeydi tüm kederler.
Sanki, sanki...
Sanki her kederine bir ben zımbalamıştı hayat.
Ve her müzik dersinde bana göre rengi sarı olan bir türkü tuttururdu...
''evreşe yolları dar, daaaarrr!
Bana bakma benim yarim var''
Bu türküyü sarı radyomuzun çaldığını hatırlıyorum. Büyük ihtimal onun kulağınada radyodan çalınmıştı. Yabancı gelmeyen ve aslında Evreşe'nin neresi olduğunu bilmediğimiz topraklarda çocukluk adımlarımızın izi kalmıştı.
Belki süretini hiç tahmin bile edemediğimiz yarin hayalide...

Sarı ördek biz büyüdükçe küçüldü, küçüldü, kayboldu. Sapsarı ceketimin modası hiç geçmeyen havası puslu bir sonbahar söküldü. Söküntü iplerden uzunca bir yol/luk yapıldı sonunu hiç görmediğim, gitmediğim yollar aşkına...
Saman sarısı saçlarına tarak değdirmeyen kız! Sonu meçhul bir anıdan ibaret kaldı ve aklımda teninde ki benleriyle...
Ve, ne vakit evreşe yolları dar gelse bana anımsarım. Ve yanlış hatırlamıyorsam kızın adı Eşe'ydi sanırım.

Newbahar

Dost Gölgesinde

2010-12-23T13:08:00.000-08:00

Öylesi ise;

Sende gölgelenmek için bende varım!.

Belki bir kaç şiir demleriz,

Efkara salarız içtiğimiz sigaranın dumanını.

Şiir kokusuna gelir...

Gelirler belli mi olur!

Bilirim,

Her öksüz yürekte yinede

Küçücük bir umut vardır.

Newbahar

.

BUGÜN...

2010-12-17T14:07:00.000-08:00

     Ufaklığın Yerli Malı kutlaması vardı sınıfda. Sabahdan hazırladığım poğaça ve kurabiyeleri alıp saat 10.30 gibi okula gittim. Giderkende bir yandan dua ettim; ''İnşaallah Hocanım benim sınıfta kalmama izin veriiiirr!''
    Ve sınıftayım...
Çocukların önünde abur cubur, genelde patlamış mısır ve meyve. Ya insan pasta börek koyar değil mi? ne üşengeç bu kadın milleti (bazıları:))
Övünmek gibi olmasın sabah 6 da kalktım ve 8 ile 10 arası bunlarla uğraştım. Bu aralar nedense hep bunlarla uğraşır oldum ve iki haftalık rejim bozulduuuu:))
     Geçen haftalarda canım babacım öğretmen okulunda birlikte okuduğu arkadaşlarını eve davet etmişti. Bende annecik yorulmasın hem de babama jest olsun diye tüm ikramlarını ben yaptım. Ve tüm akşam bir yandan çay servisi yaparken bir yandan da emekli öğretmenlerin anılarını ağzım açık bir biçimde dinledim.
Ben dinledim, ben mest oldum. Seviyorum öğretmenleri napayım:)
     Bugünde sınıfa girer girmez derin bir nefes aldım. Tek tek baktım afacanlara, götürmüş olduklarımı tek tek ellerimle dağıttım.
Hep beni öğretmen sanırlar ya! bu kez ben kendimi öğretmen sandım:)
     Sonraki kalan bir saat için öğretmen kalabilirsin deyince havalara uçtu Newbahar:)
İşte o an çocuk oldum...
Oturdum en arka sıraya, kaptırdım kendimi anlatılan derse:)
Zaman zaman katılmadan yapamadım, ben katıldım öğretmen ve öğrenciler güldü:)
Ders hiç bitmesin istedim...
     Öğretmenlik!
Gerçekten kutsal ve özel. Öğretmen olabilir miydim? Öğretmen olmalı mıdım?...

Olamazdım! Olmalıydım!...

Bilmiyorum, yol öğretmenlik yolu değildi. Zekam öğretmen zekası değildi, o yoğun tempo bana göre değildi.

Neyse, güzel bir gündü.

Çocuklar yerli mallarının kullanılmadığı dünyalarına dağıldılar daha sonra.

BAKİR SATIRLAR

2010-12-11T14:41:00.000-08:00

Şiir yazasım geldi...
Şiir olasım.
Sırf bu yüzden gözlerim uykuya izin vermiyor.
Ya yüreğim!
Çoktan düşlerine dalmış bile.
Şiir yazasım geldi,
Şiir olasım!
Sırf bu yüzden güneşi gölgede bıraktım.

Karanlık saçma geliyor bazen,
Oysa karanlıkta yaşanıyor en sırlı aşklar!
Görmeden, duymadan, bilmeden,
En mahrem duyguları geceye saklar.

Şiir yazasım geldi,
Şiir olasım!...
Sırf bu yüzden kelimelerin kölesi olup,
Az kaldı yazacağım.

Kalem, inatla direnişte
Bakirliğini bozacağım.

NEWBAHAR

SEK SEK

2010-12-08T12:36:00.000-08:00

Çöktü, çöreklendi...
Sonra düğüm düğüm oldu.
Savmaya çalıştıkça
Daha bir kenetlendi.
Çıktım!..
Bir gökyüzüne,
Bir yer yüzüne takıldım.
Benden gayrısı yokmuş misal
İki sek sek de ben oynadım.

Newbahar

SÖZ VERDİM

2010-12-06T14:10:00.000-08:00

Tutunsam!...
Tutunsam kuru dallarına ağaçların,
Düşmeyeceğim.
Söz verdim kendi kendime,
Düşmeyeceğim.

Dal kırılacak belki omuzlarımdaki
yükün ağırlığından,
Rüzgar tutacak elimden
Bütün bu kasveti üzerimden
Ovalara salıp dağıtacağım.

Ben mevsimler olacağım!
Çayır çimen geze geze arasanda,
Bulunmaz hint kumaşın olacağım.

Sorma!..
Sorma yitik sandığın Newbaharı,
Güller açıyor yaz, kış demeden
Sisli dağlarının yaftaladığı efkarı,
Çok oldu atalı üzerimden.

NEWBAHARCA

2010-12-05T23:22:00.000-08:00

     Bu kez onlarla kesişti yolum. Hemen hemen her sabah görüyorum ama benim en az 15 m. uzağımda oluyorlar. Okula gidiyorlar üç küçük beden el ele tutuşarak. Bizim evin yakınında ki okula değil, başka bir okula gidiyorlar. Evlerinden uzaktaki bir okula!..
     Tahminen erkekler 3 veya 4. sınıf, kız miniminnacık görseniz 4 yaşında sanırsınız. Anasınıfına gidiyormuş. Karşılaşmışken hemen sorayım dedim.
Yollardan, kavşaklardan geçiyorlar, yanlarında anneleri yok çok kızıyorum. Dedim ki ''sizin anneniz nasıl bir anne? neden gelmiyor başınızda?''
Büyük oğlan her gün geliyorda bugün işi var dedi. Oysa ben hiç görmedim o anneyi.
     Çocuklarla kapıdan çıktığımda ev sıcacıktı, dışarısı ayaz. Levonun kahvaltıdan sonra açıldı uykusu, pazartesileri onu ranzadan sürüyerek indiriyorum.
Okula zıplaya zıplaya gittik, yerdeki parke taşlarının çizgilerine basmamaya çalışarak. Yine o kazandı, bu oyunu her sabah okula giderken oynuyoruz.
     Yapraklar kaldırımlara sonbaharı etiketlemiş. Önüme bir kaç salyangoz çıktı, eğilip bi güzel inceledim nesi var nesi yok. Sonra bir kaç pet şişe kapağı gözüme ilişti. Aldım yarı ıslak, yarı çamurlu yağmurluğumun cebine koydum. Evde epey çoğaldı ama daha çok, daha çok kapak toplamak lazım. Onlar tekerlekli sandalye olacak.
     Spor aletlerinde bu kez kimsecikler yoktu. Parkın devamlı sakinleri bir kaç köpek ve kedi, sevdirmiyorlar kendilerini.
Dün kurulan pazarın pisliği süpürülmüş, çöpün etrafına dağ yapılmış. Neden bu pazarcı esnafı kendi pisliğini kendi toplamaz? Aslan yattığı yerden belli olmaz mıydı!!
     Hızlı adımlarla çıktım merdivenleri. Ev sıcacık. Boy aynasının karşısına geçip şöyle bi baktım incelmiş miyim diye. Evveeett! ama daha var, bu kez kesin kafama koydum. Salıdan beri tutuyorum pis boğazımı.
     Şimdi birazda eve çalış Newbahar, bugün temizlik günün olsun. Hem hareket ettikçe kalori yakacaksın:))

2010-12-04T04:03:00.000-08:00

Aklımda yazmaya çalıştığım şiirin kelimeleri, dibek taşında misali..
Onlar dolanıyor, ben dövüyorum. Ben dövüyorum onlar isyan ediyor!

ŞİİRSEL DÜŞLER

2010-11-30T22:39:00.000-08:00

      Geçen gün şiir kitabı için sizlerden öneriler istemiştim. Aslına bakarsanız şiir kitabını ben çıkarmıyorum. Benim kitap çıkarmam için henüz çok erken. İyice bir pişmek lazım bana göre.
     Şiirsel Düşlere gelince. Evet, bu bir şiir kitabı adı. Şiir antolojisi demek daha doğru olacak. Face üzerinden katıldım ben bu etkinliğe. Sevgili Arzu Hocam teşvik etti sağolsun.
Bu kitapta 65 kişi olacak sanırım. Kısa özgeçmiş, fotoğraf ve 3 uzun, bir kısa şiir olmak üzere kişiler kitapta yer alacak.
Bende nacizane üç buçuk şiirimi gönderdim. Bunun karşılığında belli bir miktar ücret ödedik. Kitap her senenin sonunda yeni şiirlerle yeniden basılacak. Satılırsa elde edilen kardan payımıza düşeni alıcaz. İşin bu kısmı beni hiç ilgilendirmiyor, önemli olan kitabın daha çok okuyucu kitlesine ulaşması.
     Kitaba alt isim düşünülmüş. Katılımcılar fikirlerini beyan ettiler ve oylandı. Şimdilik sonucu bilmiyorum. Öğrenince sizlerede söylerim.
Bir isim önerimiz olacağı için ben seçtiklerimi sizlerlede paylaşmak istedim. Aslına bakarsanız gelen diğer isimleri hiç gözüm tutmadı. Hepsi çok sıradan isimlerdi. O kadar çok katılımcı arasından sadece 10 kişinin öneride bulunması ise daha komik.
     Kitaptaki şiirler seslendirilerek MP 3 olarak bizlerede gönderilecek. Kitabın yılbaşından önce yayınlanacağını söylediler. Bakalım hayırlısı.
     Bu adım belki başlangıç olur benim için. Sonuçlarını bekleyip göreceğiz.

     Canözüm bu gece gidiyor. Onsuz düzenimize kaldığımız yerden devam edeceğiz artık. Gelişi, evde oluşu yoğun bir telaştı bizim için:) Düzenimiz alt üst oldu desem yeridir.

     Neyseki yarı yıl tatilinde yine gelecek.

     Şimdilik herkese sevgi ve selamlar.

HANGİSİ ŞİİR KİTABI İÇİN EN UYGUN İSİM (ACİLLL CEVAP DOSTLAR)

2010-11-28T22:32:00.000-08:00

SIRÇA KÖŞK

EFLATUN HAYALLER

ŞİİR KOYU

DEMLENMİŞ DUYGULAR

ÇIĞLIK

MİSK-İ AMBER

YÜREK SIZISI

KATRE-İ GÖNÜL

ZEMHERİ

HERKESE MUTLU, SAĞLIKLI VE HUZURLU BAYRAMLAR...

2010-11-13T07:30:00.000-08:00

Kurban Bayramını bu kez seviyorum. Canım geldi, canözüm geldi. Çocuklar ve benim için bu bayram bayram tadında geçecek biliyorum.
Çok özlemişim çooook.
Bu bayram mutluyum. Bayramı bayram tadında yaşamak! İşte özlediğim tat buydu.

Tüm dostlara sevdikleri ile bayram tadında bir bayram geçirmelerini diliyorum.

ESKİLERDEN DEM VURAN YÜREĞİME SÖZ GEÇİREMEDİM!

2010-11-05T08:17:00.000-07:00

Yağmura hayranlığım eskilere dayanır. O yağardı ben ıslanırdım...

Adımlarım yağmur göllerinde kaybolurdu. Aldırmazdım çoraplarımın ıslanmasına, aldırmazdım ıslandığıma.

Rüzgara hayranlığım eskilere dayanır. O eserdi, ben ruhumu salıverirdim boşluğa...

Yalar geçerdi, tarar geçerdi kısacık öğrenci saçlarımı. Aldırmazdım taranmışlığa ihanet eden dağınıklığa. O dağıtırdı, ben darmadağın olurdum!

Hayatıma teğet geçerdi tüm gerçekler. Hayallerde savrulurdum. Aldırmazdım adına gerçek denilen kayboluşlara.

Yiten yiterdi, ben varolurdum.

Sarı sonbahara hayranlığım eskilere dayanır. Dallara tutunamayan yapraklara takılırdı gözlerim. Ben bakardım, ben düşerdim, ben ben ben..

Hep ben olurdum!

Düşe kalka büyürdüm. Ellerimden tutan çok olurdu. Sımsıcak insanlar değerdi yüreğime. Yüreğimde demlenirdi tüm nasihatler.

Dizleri kanayan ben çocuk olurdum!

Yüreğim kanadığında baktımki çoktan büyümüşüm.

Sevdaya hayranlığım eskilere dayanır. Sevda yağardı yağmurlar, sevdaya eserdi rüzgar...

Dağınıklık saçlarımdan yüreğime inerdi, ayaklarım yere basmamakta direnirdi..

Dallardan inip, gözlerine tırmanırdı gözlerim. Gözlerine inerdi perde perde kurduğum hayaller.

Hayallerde, gözlerinde ve sende kaybolan ben!

Sana hayranlığım, eskilere dayanır. Bakmaya doyamadığım gözlerimi bir görsen, ah! bir bilsen, dinlesen.

Newbahar

Heeeyyy beni takip eden blogcular!!!

2010-11-04T13:37:00.000-07:00

BLOĞUMA GİRDİĞİNİZDE ANORMAL BİR DURUMLA KARŞILAŞIYOR MUSUNUZ ARKADAŞLAR...

SEVGİLİ KİANA ; Sayfanıza girdiğimde sürekli virüs uyarısı veriyor.. sitekodları/saat kodları yazıyor.. Sanırım biryerden aldığınız bir saat kodu virüslü..

diye durumumu bildirmiş. Bu durumla karşılaşan varsa lütfen bana bildirsin ve acilen ne yapmam gerektiğini söylesin.

BEN HEMEN Bİ TARAMA YAPAYIM BECEREBİLECEKSEM:))

NERDEN BULAŞMIŞ YAV BU VİRÜS BOZUNTUSU!!

ÇOCUKLARIMIN BÜYÜKANNEANNESİ

2010-10-30T02:59:00.000-07:00

    Kurulmuş bir makine gibi hem başını sürekli sallıyor hem de fısır fısır konuşuyordu. Ben karşısında oturuyordum ama onun başı bana çevrilik, gözleri başka yöne bakıyordu. Arada gülümsüyordu, gözleri parlıyordu. Sonrasında geriye kaykılıp gözlerini kapattı ve dinlendi...
   Kaç kere bu sahneye şahit oldum!...
Bazen ne dediğini anlamak için daha yakınına oturdum. Dinlendiğini anladığı zaman son kelime sesli çıkıyordu ağzından ve kafası aynı biçimde öne arkaya sallanıyordu yine.
    Dün akşamda fısıltıyla ''altı tane plastik çay bardağı altlığı aldım pazardan, çok güzeldiler, gittiğimizde gösteririm'' dedi. Hiç gidemeyeceği bilmediği evini düşünerek...
''Etaminlerimi hep topladılar. Türkevine götürdüler'' işlediği tüm el işlerinin müzede sergilendiğini zannederek!...
    Hayırsız dayım ve onun pasaklı karısının sahip olamadığı yüzlerce antika... Yok pahasına satılmış ve parası içkiye yatırılmıştı. Tek oğlan olduğu için üzerine titrenilen dayım dedemin vefatından sonra sahip olduğu bıçakçı dükkanını batırmış, anneanneme sahip çıkmamıştı. Sonrasında kızlar dedemden kalan emekli maaşınada el koyunca önce delirmiş, sonrada bizlerle irtibatını kesmişti.
     Bu yüzden on yıldır dedemin mezarında kemikleri sızlıyordur muhakkak.
     Dün akşam anneannemin fısıltılarına kulak kabartmışken bunları düşündüm. Sakat tek koluyla dedemin sağlığında subörekleri yapar, baklavalar açardı. Şimdi sadece ölümünü mü bekliyor!?
     Bir kaç gün sonra İzmirdeki teyzemin yanına gidecek. Kışları teyzem, yazları annem bakıyor. Yeri yurdu olmayan çocuk gibi. Elinden tutulup kim nereye götürürse.
      Anneannem; ailemizdeki son koca çınar!

Anneannemle ilgili daha önce yazmış olduğum yazı:

ZEHRA HANIMIN NALINLARI...

Her sömestir tatilinde, anneannemin eski Burdur sokaklarında bulunan, eski ama tarihi evine misafir olurduk.

İki katlı bu ahşap binaya uzunca, parke taşlarlarla kaplı, Burdur Ulu Camiinin yanında ki ilk sokaktan dönünce ulaşırdık. Yeni Burdur'un havasından ayrı bir eskitme havası vardı bu sokakların. Birkaç küçük semerci dükkanı, nalıncı Osman Amca'nın dükkanı, manifaturacılar bu sokağın devamlı sakinleriydi o zamanlar.

Birde saat kulesi ve Ulu Cami eşlik ederdi bu parke taşlı sokağa. Her saat başı, yankılanırdı ”dan…dan” sesleri ve namaz vaktinin habercisi ezan sesleri...

Ahşabın bütün mütevaziliği her iki katınada yansımıştı evin. Üst kata çıkıldığında geniş bir salon karşılardı, duvarında kahve içen kadınlar temalı bir duvar halısı, antika bir komidin, üzerinde bordo renk üzerine yaldız işlemeli cam lambalar, bir kenarında yine bordo renginde ahşap kakmalı sandalyeler…

Salondan diğer odaya açılan kapı ise evin misafir odasıydı. Yine ahşap çeyiz dolaplarının bulunduğu bu oda, el işi danteller ve kaneviçelerle süslü, doldurulmuş hasır yastıkların süslediği sedirlere çevriliydi.

Biz üst katta kalırdık, anneannem sabah ezanıyla uyanırdı. Derin sessizliğe bürünmüş ev ezan sesi ve saat kulesinin seslerine kulak verirdi. Tabi ki bizde…

Bir de öyle bir ses vardı ki, o esasında anneannemin uyandığının habercisiydi. Ayağında nalınlar olduğu halde anneannem ahşap trabzanlara bile dokunmadan kibarca yukarı çıkardı. ”Takıdık, takıdık….takı..tak.., ''Zehra Hanım geliyor, şimdiiii!.. soğuklukta ki (balkon) çiçeklerini sulamayaaa…!”

Aslında nalınların demek istediği buydu o zamanlar. Biz yanlış anlardık, sabah sabah ne bu gürültü diye hayıflanırdık.

1982 de yine yarı yıl tatilimizi geçirmek için gittiğimiz bir dönemde ev, gecenin karanlığını saran kırmızı alevlere teslim oldu. Bu sokakların öyle bir özelliği vardı ki evler birbirine bitişik bir vaziyette ve daracık sokaklara yapılandırılmış bir haldeydi. Yan komşunun evinde çıkan yangın, anneannemin evine de sıçramıştı. Ne yazık ki daracık sokaklarda kendine güç bela yol açan itfaiye yangını söndürmekte geç kalmış, herşeyin kül olmasına kimse engel olamamıştı. Biz, karşıdan korkuyla alevlerin evi esir alışını izlerken eskiye ait ne varsa bir bir yitip gidiyordu.

Osmanlı mimarisini taşıyan ahşap ev, içinde ki tüm antikalar, çocukluğuma ait tüm anıların kalesi ve nalınlar...

O günlerden sonra anneannem hiç nalın giymedi ayağına. Zaten ne o nalıncı Osman Amca kaldı nede başka nalın ustası. Sadece Ulucamii çadırvanını süsledi o eski nalınlar.

NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE

2010-10-28T14:33:00.000-07:00

SEN GİDELİ!...

2010-10-28T14:28:00.000-07:00

    Sen gittiğinde yine mevsim sonbahardı..
    Sen gittiğinde aylardan ekim, ekimin 29 u idi.
    Bundan 6 sene evvel Ramazan ayına denk gelen mübarek günlerdi..
    Sen gittiğinde Levo ufacıktı. Alpişin bayram kutlamalarından gelmiştik.
Yola düştüğümüzde yağmur vardı.
     Sen gittiğinde! Öldüğünde demeye dilim varmıyor ki!
''gittiğinde'' deyince bu hiç dinmeyen hasret sanki bitecek gibi geliyor.
       Döneceksin gibi geliyor...

       Bak! Bu sene yalnızım ben. Sağ olsaydın muhakkak gelir kalırdın benimle. Birlikte gözlerdik oğlunun yolunu, bir tek hasretliğim o olurdu.

       Bugün yine Cumhuriyet Bayramı..

      Coşkum gözyaşlarıma karışıyor.

(Babammm! dediğim kayınpederim için)

BİR DAĞINIKLIK HİKAYESİ

2010-10-27T01:11:00.000-07:00

     Burası benim evim...
     Dağınık evim! Dağınık mutfağım! Dağınık tüm odalarım.
     Bu darmadağınıklığın içinde bir ben dağınık değilim.

     Mutfağın dağınıklığına aldırmadan demlediğim çayım,
     Bir kaç bulaşık kimin umrunda!
     Oh mis gibi, iyi gidiyor yağan yağmurda.

     Burası benim evim...
     Dağınıklığım, darmaduman ettiğim eşyalarım!
     Bu kez topladığım bedenim ve aklım!
     Bu darmadağınıklığın içinde bir ben dağınık değilim.

     Bilirim kendimi dağıtıp, evimin derli toplu hallerini
     Sisli havaya gömerdim gönlümü
     Sis örtecek mi sanırdım bilmem ki bu miskinliği
     Ya bu bozuk!düzen açacak mıydı gözümü?

      Burası benim evim...
      Bu kez dağınık evimde, bir ben derli topluyum.

      İnsanın hayatta bir amacı olmalı. Meşguliyetleri olmalı, bu meşguliyetlerle oyalanıp mutlu olmalı.
Yağmur bana sisli dağlarımı hatırlatıyor. Karadenizin güneş görmeyen, güneşi bana göstermeyen günlerini.
Beni üzenler, kalbimi kıranlar yok artık. Hepsine olan kinimi temizledim birer birer. Allaha havale ettim onları.
       Sabah 6.30 da başlayan gün gece 22.30 da bitiyor. Eskiden öğlene kadar uyurdum hatta bazen öğleden sonraya kadar. Şimdi çocuklarla çıkıyorum evden. Havanın soğukluğuna aldırmadan yürüyüşümü yapıyorum. İşte bu bana iyi geliyor.
       Eve gelip evimi topluyorum, öğlene yemek yapıyorum, çocukları ve bir tane ekmeğimi almak için çıkıyorum. Zil çaldımı güle oynaya evimize...
       İştahla yemeklerini yiyorlar. Alpişin boyu uzadı ve Levo kilo aldı. Artık eskisi gibi ateşlenmiyor, bademcikleri şişmiyor.
     Onlar için yürüyerek markete gidiyorum. Tüm alışverişim onlar için. Ne seviyorlarsa, neler onlara faydalıysa.
      Onlar okuldan geliyor evim şenleniyor. Levoya ödev yaptırmak biraz problem oluyor ama olsun onunla uğraşmayı seviyorum.
Dün akşam uzunca bir parçayı sırf oda keyile yazsın diye başka bir deftere el yazısıyla bende yazdım:) Yorulduk ikimizde.
Biraz hikaye kitabı okuduk yatmadan önce. Hemen uyudurlar keratalar, ben gibi.
Gece bir ara gözümü açtım ki abicik yastığı kapmış gelmiş yanıma. Ohh mışıl mışıl uyuyor. Sarıldım, sıkıca örttüm üzerini, sabaha sırtım tutulmuş vaziyette uyandım:)
Spor yaparken açıldı çok şükür.
     Saat 11 oldu, çayım bitti. Bi gayret geldi ki dağınıklığı toplayayım gari:)
Hocanım (annem) aradı, çarşıda işi varmış anneanneyi bana bırakacak.

Ooooooo hadi Newbahar hızlan hızlan!

                                                                                    muhabbetle

Konferans ve Reklam!

2010-10-25T02:05:00.000-07:00

   Kalp kalbe karşı...

    Ayne öyle be ya! Dostu düşünürken dost aradı, aklımda kalan şen kahkahalar.

    Grip destursuz girmişken açamadığım gözlerimi anca araladım. Kafam kazan gibi, ortalık bulamaca dönmüş toplanmayı bekliyor. İyiki dün bu kadar kötü değildim yoksa nerden giderdim konferansa.

     Üstün Hocanın Küçük Şeyler Akademisi adlı okul öncesi eğitim veren okulları varmış. Yarım saatlik slaytla bu okulların inciğini cıncığını öğrenmiş oldum.

      Üstün Hocanın neler anlattığını uzun uzadıya anlatmak istemiyorum. TRT de yayınlanan küçük şeyleri izleyenler zaten biliyorlardır. Bildiğimizin dışında pek bişey öğrenemedim desem!

Hatta Üstün Hoca klasik barbunya anısını yine anlatınca şaştım kaldım desem!
(Alttaki yazıyı int.ten buldum. Her konferansta anlattığı gibi aynı konuları, aynı örneklerle bizlerede anlattı)

Davet her davet eden bayan için birçok hazırlık çalışmasını gerektirir. Barbunyasız davet olmaz. Korkulur aksinden. Ama her defasında kimse yemez kalır, o başka. Belki davet için mantı da yapılmışır. Misafirler gelir. Mantı sunulur. Etli yemek, salata, pilav vs. yenir. Arada bir hanımın sesi duyulur „barbunya da var“, davetlilerden yanıtlar eşzamanlı geldiği için söylenilenler pek anlaşılmaz. Yemek biter, sofra toplanirken veya davetliler gittikten sonra evin hanımı düşünceli „bu da yenmedi“ veya „canim barbunyayı kimse yemedi“ der.

Ertesi gün sabahtan propoganda başlar „akşama barbunya da var“ der hanım.

Başka bir davet hazırlıkları: Hanım davet hazırlıkları yükü altındadır, ateş püskürür. Erkek tanır, zamanında arazi olur, ateş menzili dışina çikar. Çocuklar henüz tam alışmadıkları için ilk azarı işitirler „basmayın oraya! “. Oturmak isterler „oturmayın! “ havada mi kalsınlar?

Hazırlıklar biter veya bitmez, davetliler gelir, yemekler iyi olmuştur, evin erkeği coşar o da bir katkıda bulunarak başarının daha da büyük olmasına hizmet arzusuyla „sütlaci da getir çok iyi olmuştu“ diye iki üç gün önce yapılmış ve belki iki kişiye yetecek miktarda artmış eskimiş sütlacı sunmaya kalkar. Bu ev hanımına o anda indirilen bir darbedir…

Bir de tuvaletlere eskort yapılır ki, bunu ne amerikada ne de avrupada görebilirsiniz. 40 yaşindaki adamla tuvaletin kapısına birlikte gelinir, hatta tam kapı kapanırken itilerek açılir bir baş uzanır ve sabun veya havlunun nerede olabileceğinı gösterir. Zira ev sahibi yardım etmezse bir şey eksik kalır korkusundadır.

Şu bi gerçek ki kadınlara ve eşitliğe önem veriyor. Bu yüzden salonun yarısından fazlasının erkek olmasını dilerdim.


     Güldürdü, düşündürdü. Alkışlandığı zamanlarda sağ elini göğsünün üzerine koyup, mütevazi tavırlarla kafa salladı ve gülümsedi.

      İyiki gitmişim.

      İnsanlarımız konferansa gitmeyi bilmiyorlar. Kapanmayan cep telefonları iğrenç zil sesleriyle çaldı ara ara.
Ben muhakkak okul toplantılarına, doktora vs yerlere giderken telefonumu kapatırım. Hatta otobüslerde açık olmasına izin verilirken ben yine kapatırım. Ne alemi var dimi milleti rahatsız etmenin!?

     Velhasıl Üstün Dökmen bize lazım. Gitmek lazım, dinlemek lazım. Hatta Paranız pulunuz varsa ve bulunduğunuz şehirde Küçük Şeyler Akademisi varsa çocuklarınızı göndermeniz lazım!

     Güzel bir hafta dilerim herkese.

Newbaharca

2010-10-23T12:13:00.000-07:00

      Güzel şeyler oluyor hayatımda. Yarında güzel bir gün olacağını umut ediyorum. Bundan 6-7 ay önce böyle düşünmezdim. Hatta geçen sene bu zamanlarda da..
       Yarın şehrime Üstün Dökmen geliyor. Oğluşun gittiği dershane davet etmiş. Biz velileri özellikle arayıp davet ettiler, Newbahar mutlu oldu.

Bu şehir beni seviyor, bende şehrimi!!

        Yalnız gitmek yerine, yanımda birileride gitsin, görsün, faydalansın istiyorum.

         Bizim Hocahanım (annem) ilk görtürmek istediğim kişi. Annemin böyle bir daveti kaçırmayacağından öyle eminim ki!

---Annecim, Pazar günü benimle Üstün Dökmenin konferansına gelir misin?

---Gelirdim ama o gün günümüz var.

     Benim güne gelmeyeceğimi bildiğinden beni davet etmiyor ama o gün, gün olmasınada üzülüyor.

     Ufaklığın öğretmenini arıyorum. Gelmek istiyor ama açık kapı bırakıyor. Hele o gün gelsin bi. İnşaallah gelirim diyor.
(Pek umudum yok, içime doğuyor gelemeyeceği)

       Az önce tam öğretmeni düşünürken tel. çaldı. Öğretmenimizin annesi yarın Kurban Bayramı için yufka edecekmiş. Bizim öğretmen ekmek pişirmek için bir yere gidemezmişş:(

        Üzüldüm.

        Hala kızını arıyorum sonra. Çalıştığı için tek pazarları boş. Benimle gelip gelmeyeceğinden pek emin değilim ama yinede soruyorum.

---Fatoşşş, benimle konferansa gelir misin?

     Sevindi ve sanırım gelecek.

     Kimse gelmezse ve kapımı çalmakta olan grip içeri girmezse gideceğim. (Ne olur Allahım, lütfeeen, çok istiyorummm)

      Çarşamba okulumuzun kermesi var. Veliler pasta, börek yapıp satacaklar. Bende dahil:) Satmayı bırakıp tüm çocuklara ikram etmezsem iyi...

       Gün boyu uyuduktan sonra dağ gibi ütüyü yapma zamanı artık.

       Yarin gelmesine son 15 gün.

       Özledi ve çoook özledik.

ISLAK KALDIRIMLARIN HİKAYESİ

2010-10-19T11:51:00.000-07:00

Islak kaldırımların hikayesidir bu...

Her yağmur damlası bir nefeslik ömür misali. Düşene kadar bütün ömür, bütün yaşanmışlıklar...

Adımların çıkardığı sesler kadar nahif, sesler kadar melodilidir hayat dediğin...

Dalgın dalgın adımlıyorsan eğer, sanat müziği güftesi kadar huzurludur kaldırım...

Acelen varsa, bateri çalgıları kadar sert ama bir o kadarda hisli karşılık verir sana.

Islak kaldırımların hikayesidir bu,

Adımlar ve ıslak kaldırımların paylaştığı bir ömür hikayesi. Sen anlatırsın yüreğini, kaldırımlar dinler ve başlar binbir çeşit ezgilerin fısıltısı yeryüzünde.

Kavgalıysa yüreciğin, hırçınlaşmışsa ahmak ıslatan yağmurları gibi, öyle bir adımdır ki yere vuran, hıncını kaldırımdan almak ister gibi vurur davula tokmağı misali...

Tokmak kesilir pabuçların, davul kaldırımlar...

Hasreti gömüpte gönlüne adımlıyorsan, bir türkü olur, uzar gider sılaya doğru, yağmurun viran sesine eşlik eder her adım, her adımda ayrı bir çığlık!..

Yandıysan aşkın narında; yandın arkadaş!..

Bastığın yer kaldırım olsa kaç yazar! Aklın göklere yücelmişse eğer, usuldan usuldan sevdaya dair ne çıkarsa bahtına, sen çalarsın gönlünce.

Hazan değiyorsa düşlerine, düşlerinde yağıyorsa yağmurlar, yağmurlar sen oluyorsan sen de anlat...

Islak kaldırımların hikayesiyle buluşsun Hazan Yağmurları.

NEWBAHAR

barış Manço - Piyano Balade

UMUDA DALSAM

2010-10-10T13:13:00.000-07:00

Ilık sonbahar esintisinde,

O, var olduğunu bildiğim tahta kapıdan...

yine, o var olduğunu bildiğim

iki koca ceviz ağacının bulunduğu bahçeye

dalsam,

usul usul...

Son yaprak daldan düşmeden!

Yerlerde ki binlerce sarı, kahverengi yapraktan

Biri olsam!

Savrulsam, savruldukça kaybolsam!

Hiç olmadı, öylece dursam.

Güneşe kaldırsam başımı, gözlerimi kırpıştırsam,

Işık hüzmelerinden bir hüzme olsam,

Olsamda yok olsam!

Ilık sonbahar esintisinde ben olsam.

Avuç avuç kucaklasam yorgun yaprakları,

Savursam...

Onlar savruldukça ben dağılsam!

Dağıldıkça çocuk olsam, oynasam.

Babamın testereyle raksına dalsam,

Odun kokusuna hayran kalsam

Tüm odunlar ben olsam!

Ama hep babamın elinden tutsam.

Ilık sonbahar esintisinde hayale dalsam...

Hayallerimde yapraklar ve sen olsan,

Son yaprak daldan düşmeden

Bana dönsen, bana gelsen

Ölesiye bende kalsan.

Newbahar

Doğup büyüdüğüm kasabanın sonbaharları...

Evimizin bahçesinde iki koca ceviz ağacı ve altında oynayan bizler. Sararmış, dökülmeye yüz tutmuş yapraklar arasında rüzgarın dansı başlayınca babam testeresini alır, almış olduğu odunları özenle parçalara ayırırdı. Kış boyu bahçeden birlikte odun çıkarırdık eve.

Ne o bahçeyi, ne o odun kokusunu ne de o sonbaharları unuttum.

Odun kokusu babam demekti, babam sonbahar!

Ve çocukluğumun en güzel mevsimiydi babam.

Farid Farjad - Solo Keman

NEWBAHARCA

2010-10-09T07:37:00.000-07:00

Saat 15 suları otobüsün yüzüme güneş vurduran camından dışarı bakarken uykum geldi. Kucağımda ufaklık, başımı sırtına yasladığımda ''anneee uyuyor musun'' dedi.

Şehir kalabalık, otobüsler tıklım tıklım. Bu şehri ve bu kalabalığı ne kadar çok özlemişim.

Daha önce üç senemi geçirdiğim sisli ve kasvetli Karadeniz dağlarından arkadaşlar geldi. İki gecelik misafirliklerinde şehri dolu dolu gezmeye gün yetmedi. Ve havaların soğuması bizi akşam turlarımızdanda etti.

Umarım memnun kalmışlardır. Ben onların gelmesine çok sevindim. Dün akşamda 2003 de beraber görev yaptığımız bir arkadaş uzun yıllardan sonra aradı. Meğer yakında bir ilçeye gelmişler. Muhakkak görüşelim dedik. Aranmak ve ziyaret edilmek ne güzelmiş, unutmuşum bu kadar sevinmeyi.

Hani sevgili Ecehan ''bir enerjik, bir enerjik'' ya son günlerde:) Bende da aynı enerji. Sabah erken kalk, çocuklara kahvaltı yaptır, okula gönder, yürüyüşe çık, evi toparla vs. vs...
Öyle kaptırmışım ki kendimi bugünde erken kalktım. Oğluşu dershane için kaldırdım ve gönderdim. Hava nasıl soğuk nasıl soğuk kışlık montlarını çıkarmak zorunda kaldım.

Yarım saat sonra oğluştan telefon:

--Anneeeee! ne oldu bil. Çok şaşıracaksın. Benim bugün dershanem saat 11.30 daydı amaaaa!

__Haydi atla gel annecik, kahvaltıya yetiş emi:))

Yaaa işte böyle hayat hızlı, Newbahar hızlı ve hızını alamıyor..

Şimdi ufaklıkla ödev zamanı. Abicik dershaneden geldi, çayım demlendi yanında taze pişmiş kekim. Babiş aradı 17 gibi uğrarım diye. Torunlarını özledi sanırım:)

Ha! arkadaşlar dediler ki;

Newbahar ne kadar neşelisin, ne kadar hareketli. Yüzüne can gelmiş sanki. O kasvetli, dalıp dalıp giden Newbahardan eser yok.

Evveeettt, Kapalıkapılar (eşim), yok ama biz mutluyuz. Küçük sevgililerim yetiyor bana. Ve son bir ay..
Kocacık gelecek(İnşaallah)

ONUN/ONLARIN ARABASI VAR...

2010-10-06T13:44:00.000-07:00

     Küçüktük, henüz okula dahi gitmiyorduk. Babam Hürriyet gazetesinin verdiği araba kuponlarını biriktirirdi.
Babaannem her gittiğimizde ''babana araba çıkınca, bizi şehre götürür'' derdi
Ne bize araba çıktı, nede çıkanı gördüm. Kime çıkardı ki o 80 li yıllarda arabalar?

        O zamanlar çok zor muydu araba sahibi olmak bilmem ki! Çift maaş, her ay başı alınan altınlar, ve altınların birikimiyle alınmış elden düşme bi renault steyşın anca ben 4. sınıftayken alınabildi.

Gece gece nerden mi aklıma geldi bu? Bugün çocukları okula bırakırken yanımdan geçen arabalar okulun öğretmenlerine aitti. Hatta bayan öğretmenler altlarında modelli arabalarla geldiler.
Bayanların trafiğe çıkması hep hoşuma gitmiştir ama bir yandanda düşündüm ya artık arabalar çok ucuz, yada o arabayı alacak güçte vatandaş.

        Benim öğretmen babacığım araba kuponlarına talim etti yıllarca, bir umut dedi belkide!

Emekli olalı yıllar oldu ama şimdi de altında külüstür bi lada samara var. (Resimdeki arabadan daha kötü:)

       Adamın hevesi kaçtı zahir!

        Benimde hevesim yok. Babam arabamızı ilk aldığı zamanlar illaki bende kullanacam diye direksiyona geçerdim. Ova yolunda azda olsa babam arabayı bana verirdi.
        Şimdi ne araba kullanmaya, ne de son model arabaya hevesim var.

Altı üstü dört teker, sen nereye istersen o çeker.

                                                       muhabbetle

EL Mİ YAMAN BEY Mİ YAMAN...

2010-10-05T05:21:00.000-07:00

      Geldik geleli okul idaresiyle çatışmalarımız bitmedi. İki haftadır gri pantolonla okula giden oğluşa nihayet lacivert bir pantolon alabildim.
Pantolonu aldığım esnafa pantolonu aldıktan sonra müdürün selamını söyledim çok afedersiniz k.çlarıyla güldüler...

--Yıkanmış, kullanılmış ve paçaları düzeltilmiş pantolonu alamayız dediler.

Problemler bitiyor mu, yahut okulun istekleri!

Bu kezde oğluşa okulun kendisine ait eşofmanı alması için baskı yaptılar. Kılık kıyafete önem veren müdürümüz sanırım okulu askeri okul belledi.
Tek tip kıyafeti yalnız askeri okul öğrencileri ve askerler giyer çünkü.

          Piyasa değeri 20 lira olan eşofmanı 45 liraya kakalamaya çalışıyor velilere. Eşofmanımız olduğu gibi o parayı ikinci bir eşofman almak yerine oğluşa test ve yardımcı kitaplar alırım daha iyi diye düşünüyorum.

          Öğlen saatlerinde yine internetin başındayım. Bu kez il milli eğitimin resmi web sitesini arıyorum.

Hımmmm...il milli eğitim müdürü, i.m.e müdür yardımcıları...(ooo ne kadar çoklaaarr)

Ooooo pek çokda şube müdürü var. Acaba bunlardan hangisi orta öğretime bakıyor???

     Tek tek bakıyorum, hepsinin ilgilendiği ayrı ayrı konular var.

--Hah! bulduuum tam aradığım adam! Görevi Okul içi Beden Eğitimi ve spordan sorumlu Şube Müdürü

Hemen cep telefonuma sarılıyorum ve milli eğitim sürekli meşgul:(
Vazgeçmek yok Newbahar ha gayret!
Ve dahili numarayı tuşladıktan sonra bir beyefendi ''buyrun'' diyor.

--Ben Okul içi beden eğitimi ve spordan sorumlu şube müdürü ..... ile görüşecektim.

--Bağlıyorum. Ama müdür bey meşgul çalıyor 5dk sonra yine arayın.

      5 dk.ka geçmek bilmedi oooffff
       Ve nihayet şube müdürü karşımda:)

--İyi günler deyip kısaca durumu açıklıyorum. Ve soruyorum böyle bir yönetmelik var mı, almamız mecburi mi?

--Haayıııırr, kesinlikle böyle bir zorunluluk yok. Eğer sizi bu konuda zorlayacak olurlarsa benimle bizzat görüştüğünüzü söyleyin müdüre. Ve sakın eşomanları almayın.

--Çok teşekkür ederim ilgilendiğiniz için. İyi günler